ำพวกเราไม่ได้แล้วหรือ?”
“มิใช่ขอรับ” หลินมู่อวี่ยิ้มจางๆ “ข้าจำท่านอวี่เหวินเหลี่ยนได้เป็นอย่างดี”
“หึ…”
อวี่เหวินเหลี่ยนยกมุมปากขึ้นและกล่าวว่า “หลินมู่อวี่ อย่าเล่นลิ้นไป คงมิได้ลืมการเดิมพันระหว่างเราใช่หรือไม่? ประมาณเดือนมกราคมใช่หรือไม่? เวลานั้นได้มาถึงแล้ว หวังว่าไข่ที่เจ้าเรียกว่าไข่มังกรนั้นจะไม่ฟักออกมาเป็นหมาหรอกนะ ฮ่าๆๆ”
กลุ่มผู้ติดตามและคนรับใช้รอบตัวอวี่เหวินเหลี่ยนต่างก็หัวเราะ ผู้เดียวที่ไม่หัวเราะก็คือหลิงเฟิง บุตรชายของแม่ทัพแห่งมณฑลหลิงหนาน ส่วนคนอื่นๆ ในกลุ่มต่างก็เป็นบุตรชายของแม่ทัพในเมืองหลวง และรู้จักกันดีในนาม ‘ลูกคนรวย’ แห่งเมืองหลันเยี่ยน พวกเขามักจับกลุ่มอยู่ด้วยกันตลอดทั้งวัน แม้ว่าจะไม่มีชื่อเสียงในด้านการทหาร ทว่าก็ไม่สามารถเพิกเฉยต่อสถานะพวกเขาได้
หลินมู่อวี่ตกใจ และเพิ่งนึกออกว่ามีข้อตกลงดังกล่าวอยู่จริง
เขามองไปยังลูกพยัคฆ์กระหายเลือดของอวี่เหวินเหลี่ยน มันเป็นเพียงลูกสัตว์วิญญาณอายุน้อยกว่าหนึ่งปี แม้ว่ากรงเล็บจะโตเต็มที่แล้ว ทว่าก็ไม่มีอะไรเทียบได้กับแอปเปิลน้อย
หลินมู่อวี่ยิ้ม “ต้องการจะประลองจริงเหรอ?”
“ใช่ ที่นี่ตอนนี้!” อวี่เหวินเหลี่ยนหัวเราะเยาะ “คำถามสำคัญอยู่ที่…ไข่มังกรของเจ้าฟักออกมาหรือไม่?”
“รอสักครู่เถิด”
หลินมู่อวี่ผูกม้าไว้กับเสาด้านข้าง ก่อนจะเดินเข้าไปในตรอก เขาใช้จังหวะที่อวี่เหวินเหลี่ยนและคนอื่นๆ ไม่ได้มองรีบดื่มโอสถและทำการเ
