ปิดมิติที่สี่ สายฟ้าสว่างวาบพร้อมฌานสัมผัสแตกออกเกิดรอยแยกมิติยาวสิบเจ็ดเมตร
‘โฮก…’
มังกรน้อยเหยียบอุ้งเท้าลงบนรอยมิติอย่างเกียจคร้าน ก่อนที่หัวจะโผล่ออกมองไปรอบบริเวณราวกับไม่อยากออกมา
หลินมู่อวี่จึงพูดกับมังกรน้อยด้วยฌานสัมผัส “ออกมาหาข้า ได้เวลาขยับร่างกายแล้ว เมื่อเห็นพยัคฆ์กระหายเลือด เจ้าสามารถฆ่ามันได้ทันทีโดยไม่ต้องเกรงใจ เจ้าอายุน้อยกว่ามัน แต่อย่าแสดงความแข็งแกร่งออกมามากนัก เข้าใจหรือไม่?”
แอปเปิลน้อยม้วนตัวหล่นลงจากรอยแยก มันกระแทกลงพื้นและส่งเสียงออกมาอย่างโง่เขลา อีกทั้งมังกรน้อยยังท้องอืดเนื่องจากกินอาหารเยอะเกินไป หลินมู่อวี่รู้ว่ามันเป็นผลไม้ชนิดหนึ่งที่เติบโตในพื้นที่รกร้างและมีกลิ่นค่อนข้างแรง ทว่ามังกรผลึกโลหิตกลับดูชอบมาก
จากนั้นหลินมู่อวี่หันหลังเดินออกจากตรอกพร้อมมังกรน้อย
‘ตึก ตึก…’
ขณะที่เดินอยู่นั้น มังกรน้อยก็ก้าวเท้าหน้าลงพื้นจนโคลนกระเด็นเปื้อนปากแหลม มันครางเล็กน้อยขณะที่พยายามใช้อุ้งเท้าหน้าเช็ดและนั่งลงบนขาหลังราวกับหมาโง่
หลินมู่อวี่มองอย่างตกตะลึงและพูดในใจ สหาย…ข้าบอกว่าอย่าแสดงความแข็งแกร่งมากเกินไป แต่เจ้ากลับทำตัวเช่นนี้ได้อย่างไร? การแสดงของเจ้านั้นช่างอนาคตไกลเสียจริง…
อวี่เหวินเหลี่ยน หลิงเฟิง และคนอื่นๆ หัวเราะเสียงดัง
หลิงเฟิงกล่าว “ท่านหลินมู่อวี่ สิ่งนั้นคืออะไรที่ฟักออกจากไข่มังกรของท่าน?”
“อาจเป็นกิ้งก่าปฐพี…” หลินมู่อวี่แตะจมูกและกล่า
