ามอายุสามร้อยปีได้และสั่งให้หมาป่าวาโยสีทองของตนเข้าไปเขมือบ แม้หมาป่าจะมีลักษณะดุร้ายทว่าแท้จริงแล้วมันกลัวอย่างมาก ขณะกำลังกินศพไปได้ครึ่งตัวก็ต้องตกใจกลัวแอปเปิลน้อยที่โผล่มา เจ้าแอปเปิลน้อยทำการละเลงซากเนื้อต่อจากหมาป่าทันที กระทั่งพลังยุทธ์พัฒนาไปอีกสิบปี…กลายเป็นมังกรผลึกโลหิตอายุสามสิบปี
น่าเสียดายที่มันยังไม่แข็งแกร่งพออีกทั้งยังตัวเล็กอยู่!
ไม่นานหลินมู่อวี่ก็สังหารหมาป่าวาโยอายุหนึ่งพันสองร้อยปีลงได้ เขาเรียกมังกรของตนให้เข้าไปกิน ปรากฏว่าเมื่อเจ้าแอปเปิลน้อยไปถึง มันเอาแต่กระโดดไปมารอบศพก่อนจะกลับมานั่งคุกเข่ามองหน้าหลินมู่อวี่อย่างไม่สู้ดีนัก
“เป็นอะไรรึ?” หลินมู่อวี่สงสัย
ฉินอินเอ่ย “สัตว์วิญญาณกินตัวที่แข็งแกร่งกว่าตนไม่ได้ มิเช่นนั้นมันจะถูกกลืนกินเสียเอง เจ้าแอปเปิลน้อยฉลาด…มันรู้ว่าตัวไหนกินได้หรือไม่ได้”
“เป็นเช่นนี้เอง…”
หลินมู่อวี่จับคันธนูอันล้ำค่าและไล่ล่าสัตว์วิญญาณอายุไปเกินพันปีต่อ อย่างไรก็ตาม…มีน้อยคนนักที่จะเข้ามายังลานล่าสัตว์ส่วนพระองค์นี้ ทำให้สัตว์วิญญาณกำลังขาดแคลนอาหาร
