โยอายุสองร้อยปีที่หลินมู่อวี่ฆ่าอย่างรวดเร็ว เจ้าแอปเปิลน้อยอ้าปากกัดลำคอของศพและกลืนมันลงท้องไป!
“อะไรกัน?”
ฉินอินอ้าปากค้าง “เจ้าแอปเปิลน้อยกินเนื้อดิบ…”
“อืม”
หลินมู่อวี่พุ้งตามไปก่อนจะพบว่ามังกรของเขากินศพหมาป่าไปครึ่งตัวแล้ว รวมทั้งจิตวิญญาณสองร้อยปีที่ลอยออกมาด้วย!
“หืม?”
ถังเสี่ยวซีประหลาดใจเล็กน้อย หลังลงจากม้านางก็เข้าไปเช็ดคราบเลือดมุมปากของแอปเปิลน้อย “มู่มู่ เสี่ยวอิน พวกเจ้ารีบมาดูหน้าผากของแอปเปิลน้อยเร็ว มีเกล็ดสีเทาสองแถวปรากฏขึ้น…มันคือสิ่งใดกัน?”
ฉินอินชะงักเมื่อเห็น “นี่เป็นสัญลักษณ์ของสัตว์วิญญาณอายุยี่สิบปี ดูเหมือนมังกรผลึกโลหิตจะพัฒนาพลังยุทธ์ของมันอย่างรวดเร็วจากการกินสัตว์วิญญาณตัวอื่น”
หลินมู่อวี่ประหลาดใจและรู้สึกปลื้มปีติอย่างบอกไม่ถูก “เยี่ยมเลย หากให้กินศพอีกบางทีมันอาจโตไวขึ้น! เสี่ยวอิน ตำตำนานของจักรวรรดิเคยมีเคยอัศวินมังกรหรือไม่?”
“มีเจ้าค่ะ!”
ฉินอินพยักหน้า “ผู้ก่อตั้งจักรวรรดิหลัวตงไห่เป็นอัศวินมังกรเจ้าค่ะ เขาขี่มังกรดำซึ่งไม่ใช่เผ่ามังกรชั้นสูง ทว่ามีฐานพลังยุทธ์ที่สามารถควบคุมเผ่ามังกรได้ จึงทำให้เขาเป็นตำนาน”
หลินมู่อวี่กำหมัดแน่นด้วยความมั่นใจพลางยิ้ม “เช่นนั้นข้าจะเป็นอัศวินมังกรคนต่อไป!”
ถังเสี่ยวซียิ้ม “เจ้าอยากขี่เจ้าแอปเปิลน้อยใช่หรือไม่?”
“อืม…ไม่ดีหรือ?”
“อย่าขยี้มันก็พอ…”
“นี่เจ้า!”
…
การล่าสัตว์ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ฉินอินยิงหมีหน
