ยาว “ทักษะธนูของข้าสืบทอดมาจากท่านปู่เชียว”
หลินมู่อวี่รู้สึกเขินอายเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะเพิ่งฝึกซ้อมการยิงธนูกับเว่ยโฉวมาเมื่อไม่กี่วันก่อน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ยิงไม่ได้ จึงทำได้เพียงติดตามสองสาวผู้เชี่ยวชาญเข้าป่าไปอย่างเงียบๆ ไม่ไกลนัก…ฝูงหมาป่าวาโยอายุไม่เกินสองร้อยปีกำลังวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น พวกมันแตกตื่นเมื่อเห็นกองทหารอวี้หลิน สัตว์วิญญาณพวกนี้มีความคิด พวกมันไม่เข้าโจมตีมนุษย์ในครานี้เพราะสัมผัสได้ถึงรัศมีพลังของหลินมู่อวี่ ฉินอิน และถังเสี่ยวซี หากพวกมันเข้าใกล้คงได้ตายเป็นแน่
ฉินอินเร่งควบม้าพลางง้างคันธนูเตรียมยิง “ฟิ้ว!” ลูกธนูพุ่งออกไป ไม่กี่วินาที่หมาป่าวาโยอายุหนึ่งร้อยยี่สิบปีก็ล้มลงและสิ้นใจ ถังเสี่ยวซีไม่ยอมแพ้ยิงหมาป่าอีกตัวจนตายเช่นกัน
หลินมู่อวี่ใจเสีย รีบหยุดม้าและเล็งเป้ายิง ทว่าลูกธนูกลับพุ่งไปปักต้นไม้ใหญ่!
“อืม…”
ฉินอินยิ้มเยาะ “ท่านพี่เรียกข้าว่าอาจารย์สิเจ้าคะ แล้วข้าจะสอนท่านพี่ยิง!”
หลินมู่อวี่ชูมีดเสียงปีศาจขึ้นก่อนปามันออกไปเพื่อเยาะเย้ย หมาป่าวาโยร่วงลงกับพื้นในทันใด ไม่กี่วิถัดมามีดเล็กก็กลับมายังฝ่ามือเจ้าของในสภาพล่องหน
ฉินอินทำหน้ามุ่ย “ขี้โกง…”
ถังเสี่ยวซีกลั้นหัวเราะ
หลินมู่อวี่กล่าว “เรามาเพื่อล่า ก็จงล่าอย่าสนใจอย่างอื่น…”
ทันใดนั้นเจ้าแอปเปิลน้อยที่อยู่ในห่อผ้าด้านหลังก็หลุดออกมา มันว่องไวเหมือนกระต่าย เมื่อถึงพื้นมันรีบพุ่งไปยังศพของหมาป่าวา
