ิ้ม “กองทหารเพิ่งถูกแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งคือทหารแห่งจักรวรรดิ และอีกกลุ่มคือทัพเขี้ยวกระบี่แห่งเมืองหยาดสายัณห์ ช่วงกลางดึก่อนรุ่งสางกองทัพจักรวรรดิจะเข้ามาทำหน้าที่รักษาการแทนซึ่งเป็นคนของข้า จากนั้นข้าจะสร้างความโกลาหลและฉวยโอกาสช่วยภรรยาของหลงเซียนหลินออกมา ทว่าข้าช่วยได้เพียงคนเดียวเท่านั้น มันเสี่ยงเกินไป”
“อืม”
หลินมู่อวี่พยักหน้าและพูดว่า “ข้าจะนำกองทหารค่ายเขาเหินลาดตระเวนคืนนี้ เมื่อถึงเวลาข้าจะไปพบเจ้า หลังจากช่วยหูเสี่ยวอวิ๋นแล้ว เฒ่าจาง…เจ้าไปส่งนางที่ภูเขาหลงหยานในเมืองหลันเยี่ยนด้วยตนเอง แล้วบอกหลัวอวี่แห่งกลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาดให้ดูแลนาง หลังจากได้ข่าวหลงเซียนหลินแล้วค่อยส่งนางออกไป”
“ขอรับ วางใจเถิดท่านหลินมู่อวี่!”
“อืม!”
…
กลางดึกสงัดเกิดเสียงดังอลหม่านขณะที่กำแพงคุกพังทลายลง
ภายใต้แสงจันทร์ จางเหว่ยอุ้มหญิงสาวผู้หนึ่งไว้ในอ้อมแขนและรีบวิ่งไปที่ประตูทางทิศเหนือของเมืองห้าหุบเขา
ด้านนอกประตูทางทิศเหนือ หลินมู่อวี่และกองทหารจากค่ายเขาเหินกำลังเฝ้าประตูอยู่ หลินมู่อวี่พูดเสียงดัง “ประตูเมืองปิดแล้ว หากเจ้าต้องการออกจากเมือง ก็ต้องรอวันรุ่งขึ้น!”
จางเหว่ยเปิดเสื้อคลุมก่อนจะยิ้มและพูดว่า “แม่ทัพหลิน นี่ข้าเองเฒ่าจาง…ท่านแม่ของข้าป่วยหนัก ข้าต้องรีบกลับบ้านไปดูนาง ข้าหวังว่าท่านจะปล่อยข้าไป ได้โปรดเถิดขอรับ”
“เป็นท่านจางเหว่ยเองรึ!” หลินมู่อวี่ยิ้มและโบกมือ “เป
