ผืนป่า เศษซากสิ่งมีชีวิตกระจายเต็มพื้น วิญญาณของเหล่าคนตายต่างโหยหวนหลุดลอยไปราวกับสายลม
ทุกคนต่างตกตะลึงกับหลงเซียนหลิน ที่ห้าวหาญนำทัพเข้าโจมตีข้าศึกอย่างไม่หวาดหวั่น แม้ต้องเผชิญกับความยากลำบากแต่ก็พยายามฝ่าไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยราวกับเกิดมาเพื่อฆ่า!
ทหารในสมรภูมิเริ่มลดน้อยลงทุกขณะ หลายคนตายด้วยน้ำมือของหลงเซียนหลิน
เพื่อแข่งกับเวลา หลงเซียนหลินตวัดทวนฟาดฟันทหารจากเมืองหยาดสายัณห์คนแล้วคนเล่า “ตามข้ามา เราจะฝ่าพวกมันไป!”
อย่างไรก็ตามคนของหลงเซียนหลินก็เหลือเพียงสามร้อยกว่าเท่านั้น ระหว่างที่กำลังฝ่าทะลวงเข้าไป พลันกองทัพที่แข็งแกร่งก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า กองทัพฉินหลงของซูอวี่!
“ฝ่ามันไป!”
หลงเซียนหลินกระโจนเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว ขว้างทวนยาวราวกับมังกรคลั่ง “เคร้ง!” กระทั่งทวนยาวกระทบกับคมดาบของซูอวี่ ทว่าเขาไม่หยุดเพียงเท่านั้น ดึงทวนกลับมาก่อนจะฟาดเข้ากลางหลังของซูอวี่! ดูเหมือนหลงเซียนหลินจะมีความสามารถเหนือกว่าสองพี่น้องอย่างซูฉินและซูอวี่
…
โลกนี้หมุนไปเร็วยิ่งนัก หิมะเริ่มโปรยปรายอีกครา
ณ ประตูเมืองฝั่งใต้ของเมืองห้าหุบเข้า มีไฟโหมกระหน่ำสว่างไปทั่วผืนฟ้า กองทัพห้าหมื่นนายของเมืองห้าหุบเขาถูกสังหารโดยทัพหยาดสายัณห์ เสียงร้องระงมกึกก้องไปทั่ว
“เฮ้อ…”
ณ ค่ายทหารเมืองหยินซาน ภายใต้แสงเทียนหลินมู่อวี่กำลังศึกษาตำราสัตตะพิชัยยุทธ์ด้วยอาการหนาวสั่นจากความเย็นที่แผ่เข้ามา เข
