เพื่อปราบปรามพวกคนชั่ว!”
“ยืมกองกำลังของข้าหรือ?”
“ขอรับ สามารถให้ข้ายืมกองทหารหนึ่งหมื่นนายจากค่ายเขาเหินได้หรือไม่?” หลินมู่อวี่ควักเหรียญตรามังกรทองออกมา มันเปล่งประกายภายใต้แสงอาทิตย์
“นี่…” หลงเซียนหลินขมวดคิ้วพร้อมนิ่งงันไป ก่อนจะพูดขึ้น “ทว่าข้าได้รับคำสั่งจากท่านผู้ว่าให้ถอนกำลังกลับเมืองห้าหุบเขาโดยเร็วที่สุด…”
หลินมู่อวี่ยิ้ม “เหรียญตรามังกรทองเป็นสิ่งที่องค์จักรพรรดิพระราชทาน ท่านหลงเซียนหลิน ข้าขออนุญาตถาม…ทหารค่ายเขาเหินเป็นกองทหารของจักรวรรดิหรือเป็นของผู้ว่าการกันแน่?”
หลงเซียนหลินตะลึงงันก่อนจะรีบประสานมือคำนับ “เป็นกองทัพแห่งจักรวรรดิขอรับ ท่านหลินมู่อวี่กล่าวเช่นนี้ ข้าหลงเซียนหลินช่างละอายใจ…”
หลินมู่อวี่เลิกคิ้วและยิ้ม “กระนั้นเหตุใดจึงไม่ให้ข้ายืมกองทหารค่ายเขาเหินล่ะ?”
“ข…ข้า…” หลงเซียนหลินแสดงท่าทางหนักใจ
หลินมู่อวี่ขี่ม้าเข้าไปใกล้และเอ่ยเสียงแผ่วเบา “จวนผู้ว่าการกำลังล่มสลาย ความจริงเริ่มถูกเปิดเผยสู่คนภายนอก…ท่านหลงเซียนหลินต้องการทำให้กองทหารค่ายเขาเหินต้องกลายเป็นขยะไร้ค่าภายใต้กฎแห่งจักรวรรดิหรือ?”
หลงเซียนหลินกัดฟันแน่น เขาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเงยหน้ามองหลินมู่อวี่ “เป็นราชโองการของฝ่าบาทจริงหรือ…”
“การแอบเก็บเหรียญไว้เองเป็นอาชญากรรม เจ้าไม่เข้าใจหรือ?”
“ข…ข้า…”
หลงเซียนหลินถอนหายใจขณะที่เลื่อนฝ่ามือไปบนด้ามดาบอย่างเชื่องช้า ทหารรักษาการณ์หลายนาย
