มองมายังหลินมู่อวี่ด้วยสายตาดุดัน
หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะยิ้ม น้ำเต้าทองปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม “พวกเราเข้ามาในเมืองเพียงสี่คน และคนระดับท่านหลงเซียนหลินก็สามารถสังหารพวกเราได้ภายในพริบตาเดียว ทว่า…มู่หยุนกง องค์จักรพรรดิ ซูฉิน ซูอวี่ และคนทั้งมณฑลต่างก็รู้ว่าข้าเดินทางมาหน้าด่านเมืองชางหนานเพื่อขอยืมกองกำลัง ท่านสังหารข้าได้ แต่ต้องฝังข้ารวมกับทุกคนในเมืองหน้าด่านนี้ มันคุ้มค่าจริงๆ หรือ?”
สีหน้าหลงเซียนหลินแปรเปลี่ยนเป็นเจ็บปวด
หลินมู่อวี่ยิ้มจางๆ “ท่านเป็นที่เคารพในหมู่ทหาร และค่ายเขาเหินก็เป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งมากในจักรวรรดิ พวกเขาควรจะออกรบเพื่อปกป้องแผ่นดินที่มีพระคุณนี้ ท่านต้องการเปลี่ยนกองทหารค่ายเขาเหินเป็นกบฏ และตายโดยที่ไม่มีแผ่นดินให้ฝังหรือ?”
ประโยคนี้ของหลินมู่อวี่แทงใจดำหลงเซียนหลิน ถูกต้องแล้วเขาเป็นทหารแห่งจักรวรรดิ และรักทหารใต้บัญชาของตนมาก
“เฮ้อ…”
หลงเซียนหลินถอนหายใจและเงยหน้าขึ้นฟ้า “หากสวรรค์กำหนดชะตากรรมข้าไว้แล้ว ก็คงไม่มีทางเลือก…ในเมื่อท่านหลินมู่อวี่มีเหรียญตรามังกรทองที่องค์จักรพรรดิพระราชทานให้ ข้าจักมอบความไว้วางใจให้ท่านใช้ทหารทั้งหนึ่งหมื่นเจ็ดพันนายของค่ายเขาเหิน…ข้าหวังว่าท่านจะมีเมตตาแก่พวกเขา ไม่ว่าข้าหลงเซียนหลินและผู้ว่าการจะก่ออาชญากรรมมากเพียงใด ทหารเหล่านี้ก็เป็นผู้บริสุทธิ์ พวกเขาต่างเป็นผู้จงรักภักดีต่อจักรวรรดิ”
“ข้ารู้
