อวี่ที่อยู่กลางวงล้อมของศึกนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหนี
“เสี่ยวอิน…”
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้วกล่าว “อย่างที่ท่านซูฉินกล่าว ข้าเป็นเพียงแม่ทัพมือใหม่ที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้ง เป็นไปไม่ได้เลยที่ข้าจะบัญชาการกองทหารห้าหมื่นนาย ข้าคิดว่าคงทำไม่ได้มันเป็นภาระที่หนักอึ้งเกินไป”
“แต่ราชโองการจากจักรพรรดิ…” ฉินอินกล่าวเสียงเล็ก “ตามที่ท่านพี่ต้องการเลยเจ้าค่ะ…”
หลินมู่อวี่ยิ้มก่อนจะหันไปคำนับแก่ซูฉิน “ผู้บัญชาการซูฉินอย่าได้กังวลไปเลยขอรับ หลินมู่อวี่ผู้นี้ไม่ต้องการทหารใด กองกำลังเขี้ยวกระบี่ทั้งหนึ่งหมื่นนายข้าขอมอบให้ท่านจัดการเองเลยขอรับ ด้วยการนี้จะช่วยดึงประสิทธิภาพการรบออกมาได้มากกว่า ส่วนเรื่องแม่ทัพหลงเซียนหลินจากชางหนาน เขาเชี่ยวชาญด้านวางแผนการรบ ทั้งยังมีกองกำลังทหารม้ากว่าสองหมื่นนายใต้บัญชา หากไม่สามารถเจรจาอย่างสันติได้ ข้าเกรงว่าคงต้องมีการนองเลือดเกิดขึ้นขอรับ”
ซูฉินมองหลินมู่อวี่และเอ่ยขึ้น “เช่นนั้นเจ้าคิดว่าควรทำอย่างไรอาอวี่?”
หลินมู่อวี่ตอบ “จากที่ข้าคิดเราควรเริ่มจากการกวนน้ำให้ขุ่นขอรับ”
“แล้วเจ้าจะกวนน้ำที่ว่าอย่างไรเล่า?” ซูมู่หยุนมองชายหนุ่มอย่างพิจารณา
หลินมู่อวี่ยิ้ม “ไพ่ตายของหลงเซียนหลินคือทหารค่ายเขาเหินทั้งหมื่นเจ็ด หากเราแยกกองกำลังเป็นสองทาง ให้ข้าไปยังเมืองห้าหุบเข้าก่อนและใช้เหรียญตรามังกรทองเกณฑ์ทหารหนึ่งหมื่นนายมาจากหลงเซียนหลิน จากนั้นให้ท่านซูฉินและซูอวี่น
