่าเดินริมแม่น้ำ เนื่องจากสายน้ำเชี่ยวกรากมาก”
“มันมีอสูรอยู่จริงหรือ?”
“ข้ายังไม่แน่ใจ…”
“อืม เช่นนั้นรีบกินเถิด เสี่ยวอินจะตักซุปให้”
…
หลินมู่อวี่ถือถ้วยขนาดใหญ่และกลืนซุปลงไปก่อนที่ร่างกายจะอุ่นขึ้นทันที ช่างเป็นความพึงพอใจที่เกินจะพรรณนา แต่ทันใดนั้น! หมาป่าวาโยสีทองก็ร้องโหยหวนอย่างหวาดกลัวจากในแม่น้ำ
“บัดซบ! เจ้าหมาป่าโง่ลงไปได้อย่างไร!?”
หลินมู่อวี่วางถ้วยลง ‘ชิ้ง!’ เขารีบชักกระบี่วิญญาณมังกรพร้อมเรียกวิญญาณยุทธ์น้ำเต้าขณะที่วิ่งออกไป ฉินอินเองก็รีบวิ่งตามหลินมู่อวี่ไปที่ริมแม่น้ำ
คลื่นซัดริมน้ำอย่างรุนแรงขณะที่หมาป่าวาโยสีทองส่งเสียงครวญครางอย่างน่าเวทนา ร่างกายของหมาป่าถูกแขนประหลาดที่มีหนามปกคลุมโอบรัดไว้และดึงลงไป
หลินมู่อวี่พลันยกมือและตะโกน “พันธนาการ!”
เถาวัลย์น้ำเต้าสีทองจำนวนหนึ่งพุ่งขึ้นจากพื้นก่อนจะคว้าร่างหมาป่าที่กำลังจมพร้อมดึงมันอยู่บริเวณริมฝั่ง ทว่ามันต้องขึ้นจากน้ำมิเช่นนั้นอาจจะยังไม่ปลอดภัย ในที่สุดหมาป่าวาโยสีทองก็ตะเกียกตะกายขึ้นมาพร้อมอสูรธาราที่มีหัวเหมือน ‘ไฮดรา’
‘โฮก…’
อสูรธาราคำรามลั่น ทว่าเมื่อมองใกล้ๆ ก็พบว่าหัวที่แท้จริงมีเพียงหัวที่อยู่ตรงกลาง รูปร่างของมันดูเหมือนมังกรผสมงูและมีสีน้ำเงินเข้มตลอดทั้งตัว อีกแปดหัวที่เหลือเป็นแขนที่เต็มไปด้วยหนามและคมราวกับใบดาบ แม้หมาป่าวาโยสีทองจะมีเกราะเพลิงปกคลุมร่างกาย ทว่าก็ยังบาดเจ็บจนอาบไปด้วยเลือด
ฉินอิน
