อกมา
“แล้วเจ้าเอากู่ฉินออกมาทำไมกัน?” หลินมู่อวี่ถามด้วยความสงสัย “สัตว์อสูรที่โจมตีเราคือฝูงหมาป่าวาโย เจ้าคิดจะเอากู่ฉินนั่นฆ่ามันให้ตายทีละตัวรึ?”
ฉินอินหัวเราะลั่น “เดี๋ยวท่านจะได้เห็น”
“ตามใจเจ้าก็แล้วกัน…”
หลินมู่อวี่ออกจากกระโจมพลางกระชับกระบี่ยาวไว้ในมือ ฝูงหมาป่าวาโยใกล้เข้ามาแล้ว! จากที่เห็นคงมีราวสามสิบตัวและดุร้ายอย่างมาก หมาป่าจ่าฝูงคือตัวที่มีแสงสีทองเปล่งประกายล้อมรอบแตกต่างจากตัวอื่น บนหัวของมันปรากฏเส้นสีทองสามเส้น เป็นสัตว์วิญญาณอายุสามพันปี ส่วนตัวที่เหลือไม่ได้ทรงพลังมากจนน่าเป็นห่วง เพราะมีอายุราวหนึ่งถึงสองพันปีเท่านั้น
กระบี่วิญญาณมังกรส่งเสียงร้องราวกับกำลังต้อนรับการสังหารหมู่ที่ใกล้เข้ามา
ทันใดนั้นเองฉินอินก็ออกมายืนข้างหลินมู่อวี่พร้อมกู่ฉิน ร่างบางปกคลุมไปด้วยปราณยุทธ์ก่อนจะส่งผ่านมันเข้าไปในกู่ฉิน วิญญาณยุทธ์โซ่เทวะสีทองปรากฏขึ้นรอบนิ้วเรียวขณะเริ่มบรรเลงเครื่องสาย แม้ฉินอินจะสวมชุดเหมือนหญิงสาวทั่วไป ทว่าในสายตาของหลินมู่อวี่นางเหมือนภูตสวรรค์ที่ลงมาจุติยังโลกมนุษย์เสียมากกว่า ด้วยรูปร่างและรัศมีพลังที่แผ่ขยายไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวทั่วไปจะเทียบได้
“ท่านพี่อย่าขยับเชียวนะเจ้าคะ คอยดูข้าให้ดี”
ความมุ่งมั่นของฉินอินยิ่งใหญ่พอๆ กับหน้าอกของนาง ทั้งที่อายุยังน้อยและยังโตไม่เต็มที่ แต่ส่วนมโหฬารนั้นดันเสื้อผ้าจนแทบปริ หลินมู่อวี่พยายามละลายสายตาจากมันก่อนจะใช้
