ายความลับจึงไม่ใช่เรื่องดีแน่
หลินมู่อวี่ที่เริ่มเข้าใจได้ยิ้มออกมา “แม่ทัพหลง เมื่อข้าได้ขึ้นมายังภูเขาแห่งนี้ ข้าได้พบว่ากบฏกวนหลงเซิงได้ซ่อนเหมืองทองเอาไว้ และข้าก็ได้สังหารมันไปเรียบร้อยแล้ว คิดว่าท่านผู้ว่าหูเถี่ยหนิงแห่งเมืองห้าหุบเขาคงยังไม่รู้ถึงเรื่องนี้ ข้าแนะนำเจ้ารีบสั่งถอยทัพไปเสีย เช่นนั้นข้าจะยกความชอบเรื่องเจอเหมืองทองให้หูเถี่ยหนิง…เห็นด้วยหรือไม่?”
หลงเซียนหลินชะงัก เขาคิดกลัวหลินมู่อวี่จะรู้ว่าหูเถี่ยหนิงและสำนักอัศวินแอบสมคบคิดฟอกเงินขึ้น ทว่าหลินมู่อวี่กลับคิดจะช่วยหูเถี่ยหนิง!
“ช่างปราดเปรื่องเสียจริงนะหลินมู่อวี่…”
หลงเซียนหลินเงยหน้าขึ้น “ท่านหลินมู่อวี่ ท่านไม่ได้ตั้งใจจะสังหารทหารอวิ้นจงจริงๆ ใช่หรือไม่? หากเป็นเช่นนั้นการต่อสู้นี้ก็เป็นเรื่องเข้าใจผิด
หลินมู่อวี่ผ่อนคลายท่าทีราวกับเจอสหายเก่า “แม่ทัพหลง ท่านไม่เชื่อข้าหรือ? หลินมู่อวี่ผู้นี้เป็นถึงบุตรบุญธรรมและผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์อินทรี ด้วยข้าและทหารใต้บัญชาได้เป็นพยานรู้เห็นการกระทำของกบฏสำนักอัศวินที่แอบลักลอบขุดเหมืองทอง เมื่อข้ากลับไปยังเมืองหลวงแล้ว ความดีความชอบทั้งหลายจะถูกยกให้กับผู้ว่าการหูเถี่ยหนิงเพื่อเป็นการตอบแทนที่ไม่สังหารข้า!”
หลงเซียนหลินพยักหน้า “ดี…ข้าจะกลับไปรายงานแก่ท่านผู้ว่าการ ท่านคงไม่ต้องรอนาน”
“เยี่ยม!”
…
ณ กระโจมใหญ่ในค่ายเขาเหิน หูเถี่ยหนิงกำลังเพลิดเพลินกับชาเมื่อจู่ๆ ห
