“เราจะปล่อยให้พวกทหารอวิ้นจงล้อมเราอยู่เช่นนี้หรือขอรับ?”
เว่ยโฉวตามหลินมู่อวี่ไปยังกระโจมใหญ่พลางพูดด้วยความฉุนเฉียว “เราใช้กลยุทธ์ในการล้อมรอบภูเขาขวานไฟโดยไม่โจมตี ทว่าตอนนี้กลับเป็นฝ่ายถูกล้อมแทน หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปเราจะไม่สามารถรับเสบียงที่ส่งมาจากเมืองหยินซานได้ เรากำลังตกที่นั่งลำบากเช่นเดียวกับสำนักอัศวินก่อนหน้านี้ ท่านต้องรีบแก้ปัญหานี้โดยเร็วนะขอรับ!”
หลินมู่อวี่หันมามองเว่ยโฉวด้วยสายตาอาฆาต “เว่ยโฉว เจ้าลองคิดให้ดีว่าเหตุใดคนของไป๋หลั่วจึงช่วยเหลือสำนักอัศวินเช่นนี้?”
“ก็เพราะ…”
เว่ยโฉวชะงักก่อนจะค่อยๆ ตอบ “ท่านไม่ได้กำลังคิดว่าผู้ว่าการหูเถี่ยหนิงแห่งมณฑลชางหนานสมคบคิดกับสำนักอัศวินอยู่ใช่หรือไม่?”
“ไม่แน่ชัดว่าร่วมมือกันหรือไม่ ทว่ามีผลประโยชน์ร่วมกันแน่นอน”
หลินมู่อวี่เงยหน้าขึ้นพลางถอนหายใจ “เพราะหาไม่ใช้เพราะเรื่องผลประโยชน์อันมหาศาล หูเถี่ยหนิงคงไม่ลงทุนลากคนของตนเข้ามาเกี่ยว และไม่คิดลังเลที่จะล้างบางทหารจักรวรรดิ นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาต้องใช้กำลังเพื่อปกป้องภูเขาขวานไฟที่มีความลับของสำนักอัศวินอยู่
เว่ยโฉวเริ่มกระจ่าง “ด้วยเหตุนี้เราจึงต้องปรับตัว…”
“ใช่”
หลินมู่อวี่พยักหน้า “ตอนนี้เสบียงเหลือเท่าไร?”
“เสบียงมีพอสำหรับสองวัน ทว่าน้ำเราจะหมดแล้วขอรับ”
“เช่นนั้นจงขุดบ่อหาน้ำ เราอยู่ที่ราบต่ำคงเจอน้ำง่ายกว่าตอนอยู่บนเขาขวานไฟ”
“ขอรับ!”
“แล้วก็…”
“ต้องการสิ่งใดเพ
