ืนมาเยือนอย่างรวดเร็วพร้อมกับหิมะที่เริ่มโปรยปราย ในที่สุดพวกหลินมู่อวี่ก็ถึงป่าในเขตมณฑลชางหนาน ผืนดินโดยรอบยังไม่ถูกหิมะปกคลุมหนามากเพียงสามเซนติเมตรเท่านั้น ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับหนาวเย็นขึ้นอย่างมาก
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้วขณะมองทุกสิ่งรอบตัวระหว่างเดินทางผ่านป่า
“มีสิ่งใดผิดปกหรือขอรัย?” เว่ยโฉวสังเกตเห็นท่าทีแปลกไปของหลินมู่อวี่จึงเอ่ยถาม
“ไม่มีอะไร”
หลินมู่อวี่ส่ายหัว “อีกสิบไมล์จากนี้เราจะพักแรมกัน”
“ขอรับ!”
กระทั่งเดินทางมาได้สิบไมล์ พวกหลินมู่อวี่จึงตัดสินใจตั้งค่ายค้างแรมในป่าข้างถนนหลัก หลังจากให้อาหารม้าเรียบร้อยหลินมู่อวี่เดินตรวจตราดูรอบบริเวณก่อนเอ่ยขึ้น “เว่ยโฉว ปล่อยอีกาที่เราซื้อมา!”
“ขอรับ!”
เว่ยโฉวออกคำสั่งให้ทหารองครักษ์สิบนายเอาตะกร้าจากหลังม้ามา ทันทีที่เปิดฝา…นกสีดำหลายตัวต่างกระพือปีกบินกรูออกมา มันไม่ใช่อีกาธรรมดาหากแต่เป็นอีกาที่ได้รับการฝึกสำหรับใช้ในทางทหาร ด้วยเสียงบินอันเงียบเชียบของพวกมัน จึงมักถูกนำไปใช้เพื่อสอดแนม
“เราได้ทำการลาดตระเวนในระยะสิบกี่โลเมตรแล้ว ท่านยังเป็นสิ่งใดอยู่หรือขอรับ?” เว่ยโฉวยิ้มถาม
หลินมู่อวี่กระชับกระบี่ขณะยืนอยู่หน้ากำแพงหินขนาดใหญ่ ถูมือไปมาเพื่อไล่ความหนาว “มีบางอย่างตามเรามาตั้งแต่ออกจากเมืองห้าหุบเขา”
“หืม?” เว่ยโฉวชะงัก “เล็ดลอดสายตาเราไปได้อย่างไรกัน?”
“เหมือนจะไม่ใช่มนุษย์”
หลินมู่อวี่หรี่ตาลงก่อนจะเอ่ยขึ้น “เป็นอสูร…ข้า
