ผู้บัญชาการกองทัพให้แก่มณฑลชางหนานของข้า มีทหารใต้บัญชากว่าหมื่นสองพันคน จะว่าไปท่านทั้งสองเองก็เป็นผู้กล้าหนุ่มที่อายุไล่เลี่ย…คงเข้ากันได้ดีนะขอรับ”
หลงเซียนหลินคำนับและกล่าวอย่างนอบน้อม “ยินดีที่ได้พบขอรับท่านหลินมู่อวี่!”
หลินมู่อวี่ก็ให้ความเคารพเช่นกัน “อย่าถ่อมตนเลยขอรับ เป็นข้าเสียมากกว่าที่ยินดีได้พบท่าน!”
หากกล่าวถึงตำแหน่งแม่ทัพ หลงเซียนหลินเป็นแม่ทัพอันดับสี่ในขณะที่หลินมู่อวี่อยู่อันดับหกจึงมิอาจยกตนเทียบชั้นได้ อย่างไรก็ตามการที่เขาเคารพหลงเซียนหลินก็เป็นเพราะตำแหน่งในตอนนี้้ท่านั้น อันที่จริงแค่เป็นบุตรบุตรธรรมและหนึ่งในสี่วีรบุรุษแห่งเมืองหลันเยี่ยนก็มีศักดิ์เพียงพอที่จะเทียบชั้นกับตำแหน่งอันดับสองแม่ทัพองครักษ์ได้แล้ว
หูเถี่ยหนิงวางแก้วไวน์และเอ่ยขึ้น “ท่านหลินมู่อวี่คงยังไม่ทราบว่าแม่ทัพหลงเซียนหลินนั้นมีพระคุณต่อเรายิ่งนัก เมื่อเดือนที่แล้วเขานำทัพทหารม้าหนึ่งหมื่นนายเข้าสกัดกั้นการรุกรานของพวกคนเถื่อนสองหมื่นคนบนเทือกเขา แม่ทัพบุกเข้าทำลายฐานที่มั่นของคนเถื่อนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจก่อนจะได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่มา กองทัพของเขาสังหารพวกมันกว่าหมื่นคนโดยเสียกำลังทหารไม่ถึงพัน ตอนนี้จึงกลายเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงมากทีเดียว!”
หลินมู่อวี่ตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มและกล่าว “เป็นท่านหลงเซียนหลินเองรึที่กำจัดพวกคนเถื่อนได้ ข้าเสียมารยาทจริงๆ ที่ไม่ทราบมาก่อน…”
หลงเซ๊ยน
