หลินกล่าวด้วยความเขินอาย “อันที่จริงคนเถื่อนพวกนั้นไม่รู้กลยุทธ์ทางทหารและไม่รู้จักการจัดขบวนทัพต่างๆ เลยแม้แต่น้อย จึงเป็นการง่ายที่ใช้ทหารม้าเข้ากระจายกองกำลังและกำจัด เกรงว่าหากเป็นแม่ทัพคนอื่นๆ ก็คงทำเช่นเดียวกัน ข้าจึงไม่คู่ควรกับสมญาแม่ทัพผู้ชื่อเสียงนั่นหรอกขอรับ ข้าหวังเพียงได้เป็นตัวของตัวเองและรับมีเกียรติรับใช้จักรวรรดิเท่านั้นก็พอแล้วขอรับ”
หลินมู่อวี่รู้สึกถึงความจริงใจของหลงเซียนหลิน โดยทั่วไปคนหนุ่มที่ได้นำกองทหารกว่าหมื่นนายมักจะหยิ่งผยองไม่สนใจใคร ทว่าหลงเซียนหลินกลับเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างหาได้ยาก หลินมู่อวี่เอ่ยขึ้น “ดูเหมือนข้าคงต้องขอคำแนะนำจากท่านแม่ทัพหลงบ้างเสียแล้ว เพราะข้าช่างโง่เขลาและมีดีแต่กำลังหาได้เข้าใจกลยุทธ์ทางทหารไม่”
“ช่างเจียมตัวเสียจริงนะท่าน”
หลงเซียนหลินคำนับ “หากท่านต้องการคำแนะนำข้าก็ยินดีสอนอย่างเต็มที่เลยขอรับ!”
หลินมู่อวี่เผยรอยยิ้ม “ขอบพระคุณมาก!”
อันที่จริงเรื่องกลยุทธ์ต่างๆ หลินมู่อวี่ได้ศึกษาจากตำราพิชัยสงครามของพ่อมาตั้งแต่ยังเด็กแล้ว ทว่าเขามีแต่ความรู้ยังขาดประสบการณ์จริง ถึงกระนั้นด้วยความหลักแหลมของตน…เวลาจะช่วยสอนเขาเอง
หลังจากดื่มไวน์หมดไปสามแก้ว หลินมู่อวี่ เว่ยโฉว และคนอื่นๆ เริ่มมีอาการเมาเล็กน้อย ตอนนั้นเองที่หูเถี่ยหนิงตบมือพลางเอ่ยขึ้น “เอานักเต้นมา!”
ทันใดนั้นกลุ่มสาวงามในชุดผ้าไหมก็เข้ามาเต้นรำพร้อมกับนักดนตรี นักเต้
