มสนิทสนมกับท่าน เช่นนั้นข้าไม่โทษท่านหรอกขอรับที่ท่านจะไม่ชอบหญิงงามเมืองพวกนี้!”
หลินมู่อวี่เผยรอยยิ้มกระอักกระอ่วนโดยไม่ตอบสิ่งใดอีก
หูเถี่ยหนิงกล่าวต่อ “ท่านองครักษ์อวี้หลินทั้งหลาย หากพึงพอใจคนใด…อย่าได้เหนียมอายและเข้าไปเลือกได้เลย”
เว่ยโฉวคำนับ “ข้าน้อยอยู่ระหว่างการฝึกฝนยุทธ์จึงไม่อาจแตะต้องหญิงใดได้ ข้าน้อยขอปฏิเสธขอรับ!”
เซี่ยโหวซางกำลังเมาได้ที่ จ้องหน้าหลินมู่อวี่พลางเอ่ยถามอย่างติดขัด “ท่านหลินมู่อวี่…หากท่านอนุญาต…ข้าขอ…”
หลินมู่อวี่ยิ้ม เรื่องใบอนุญาตผ่านทางมีเพียงเขาและเว่ยโฉวเท่านั้นที่ทราบเรื่อง เซี่ยโหวซางแทบไม่รู้เรื่องอันใดจึงไม่จำเป็นต่อภารกิจนี้ “หากเจ้าต้องการก็เชิญเลย”
“ขอบพระคุณขอรับท่านผู้บัญชาการ!”
เซี่ยโหวซางดีใจพุ่งเข้าหานักเต้นสาวประหนึ่งคนได้รับการอภัยโทษ “ชุดเหลืองกับชุดม่วงเข้ามากับข้า!”
หลินมู่อวี่ช่างเหลืออดเอามือกุมขมับ เหตุตนถึงมีลูกน้องงี่เง่าได้ถึงเพียงนี้?
หลิงเซียนหลินเมื่อเหตุท่าทีหลินมู่อวี่จึงอดยิ้มไม่ได้
เซี่ยโหวซางกับองครักษ์อวี้หลินอีกสองคนพานักเต้นบางส่วนไป ที่เหลือจึงตกเป็นของแม่ทัพแห่งจวนผู้ว่า เช่นเดียวกับหลินมู่อวี่ หลงเซียนหลิงที่เป็นแม่ทัพก็ปฏิเสธคำเชิญชวนของหูเถี่ยหนิง
กลุ่มของหลินมู่อวี่ถูกจัดว่าเป็นแขกผู้มีเกียรติของจวนผู้ว่าการ หลังจากได้ฟังเหตุผลในการเดินทางมาของหลินมู่อวี่ หูเถี่ยหนิงจึงรับปากว่าจะนำดอกผิงเม่ยมาให้ในตอนเช้
