ะหินด้านข้าง “เชิญนั่งก่อนเถิดขอรับแม่ทัพหลง”
“อืม”
เมื่อหลงเซียนหลินนั่งลง เขาก็เอ่ยถามบางอย่าง “นี่เป็นครั้งแรกที่มาเมืองห้าหุบเขาสินะขอรับ?”
“ถูกต้อง”
“ท่านคิดอย่างไรกับเมืองนี้หรือ?”
“เป็นเมืองที่มั่งคั่งและเพียบพร้อมด้วยกองกำลังทหารดังที่ข้าเห็นพวกเขาจับเชลยสงครามกลางถนน”
“ท่านหมายถึงหญิงคนเถื่อนใช่หรือไม่?” หลงเซียนหลินถาม “หญิงพวกนั้นถูกบังคับให้จับอาวุธสู้ตั้งแต่เกิดกระทั่งกลายมาเป็นแม่ทัพเหมือนข้า…ขออภัยหากข้าพูดจาไร้สาระ อย่าได้ถือโทษหลงเซียนหลินผู้นี้เลย”
หลินมู่อวี่ชะงัก “ข้าเปล่า…”
หลงเซียนหลินวางมือบนโต๊ะก่อนเอ่ยขึ้น “ทุกการสำรวจมักมีคนตายหลายคน ข้าไม่รู้ว่าเมื่อไรโลกนี้จะสงบสุขเสียที”
“ข้าทำให้ท่านอึดอัดหรือเปล่า?” หลินมู่อวี่ถาม
หลงเซียนหลินสับสนเล็กน้อยก่อนจะคำนับ “หามิได้…ข้าไม่ได้เจตนาเช่นนั้น ข้าเพียงรู้สึก…เด็กผู้หญิงเหล่านั้นก็มีครอบครัว เป็นคนเช่นเดียวกันกับเราทว่าเพียงวัฒนธรรมที่ต่างกันก็ก่อให้เกิดการสูญเสียขึ้น ข้าไม่ได้อึดอัดประการใดแค่รู้สึกอยากเปิดใจกับท่าน…”
หลินมู่อวี่หัวเราะ “ไม่เป็นไรขอรับ ข้าเองก็รู้สึกว่าพวกนางไม่ได้รับความเป็นธรรมแต่ก็ทำอะไรไม่ได้”
หลงเซียนหลินเอ่ยถามด้วยแววตาเปล่งประกาย “หากท่านเป็นข้า…ท่านจะทำสิ่งใดกับพวกคนเถื่อนหรือ?”
“แน่นอนว่าใครกล้าบุกรุกดินแดนของข้ามันต้องตายสถานเดียว!”
“อย่างนั้นหรือ…”
หลงเซียนหลินชะงัก เขาไม่เคยรู้สึกถึงค
