ีหญิงสาวหลายร้อยคนในชุดต่างเมืองกำลังถูกเหล่าทหารพาตัวไป บางคนร้องห่มร้องไห้ บางคนมีสีหน้าแววตาอันขุ่นแค้นและเกลียดชัง
หลินมู่จึงเอ่ยถาม “ท่านหูหยาง เกิดสิ่งใดขึ้นกับหญิงเหล่านั้นหรือ?”
หูหยางมองดูกลุ่มคนที่ถูกกล่าวถึงด้วยท่าทีเหยียดหยามก่อนจะหันมายิ้มและกล่าว “คนเถื่อนพวกนั้นคือทาสจากมณฑลหลิงดงขอรับ พวกมันเคยนำกำลังสองหมื่นคนข้ามมณฑลเทียนชู่มาโจมตีเมืองห้าหุบเขาของเรา ยังดีที่ท่านผู้ว่าหูเถี่ยหนิงรีบนำทหารม้าหมื่นนายเข้าหยุดการก่อจลาจลได้ทันก่อนมีการสูญเสีย”
หูหยางยิ้มอีกครั้งก่อนจะกล่าวต่อ “ผู้หญิงเถื่อนพวกนี้ถูกจับได้ และจะถูกขายเป็นทาสรับใช้ราคาถูกเพียงคนละไม่กี่เหรียญทอง ส่วนคนที่หยาบกระด้างหน่อยก็ขายในราคาไม่กี่เหรียญเงิน ไม่ทราบว่าท่านสนใจสักคนหรือไม่ขอรับ?”
หลินมู่อวี่ส่ายหัว “คงไม่ ข้าไม่ใช่คนแบบนั้น”
หูหยางยิ้ม “ท่านดูเป็นผู้ดีมากกว่าจะใช้ผู้หญิงเถื่อนชั้นต่ำเยี่ยงนี้จริงๆ”
“ถูกต้อง แล้วทาสพวกนี้จะถูกขายให้ใครงั้นรึท่านหูหยาง?”
หูหยางตอบ “คนที่หน้าตาสะสวยจะถูกขายให้กับพวกขุนนางหรือเศรษฐีเพื่อเอาไปปรนเปรอ ส่วนพวกที่เหลือส่วนใหญ่จะถูกขายเป็นทาส อันที่จริงเมื่อมีการแพ้สงคราม…พวกผู้หญิงจะถูกจับไปเป็นทาสโดยไม่ต้องขายอยู่แล้ว”
หลินมู่อวี่ค่อนข้างประหลาดใจ “เป็นกฎของกองทัพจักรวรรดิที่ต้องจับผู้หญิงทุกครั้งที่บุกเมืองงั้นรึ?”
หูหยางพยักหน้า “กล่าวได้ว่าเป็นธรรมเนียมเสียมากกว่าขอร
