กว่าคนและมีชื่อเสียงอย่างมาก ชาวเมืองต่างมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีจากทรัพยากรอันอุดมสมบูรณ์ ซึ่งกล่าวกันว่าอาหารกว่าครึ่งที่ส่งไปเมืองหลันเยี่ยนมาจากเมืองห้าหุบเขา ด้วยเหตุนี้เมื่อสิบปีก่อนฉินจิ้นจึงมีรับสั่งให้สร้าง ‘ถนนอุปทาน’ เพื่อใช้เป็นเส้นทางหลักในการขนส่งสินค้า
หากมองจากด้านนอกเมืองห้าหุบเขานั้นสวยงามมากแม้จะไม่มีภูเขาสูงมากมายเหมือนเมืองหลันเยี่ยน บริเวณถนนสายหลักมีประชาชนและร้านค้าอยู่เนืองแน่นพร้อมกับทหารยามที่คอยลาดตระเวนอยู่
เมื่อกองทหารของหลินมู่อวี่ปรากฏตัวก็มีกลุ่มทหารม้าในเมืองก็ออกมาต้อนรับอย่างดี หัวหน้ากลุ่มทหารที่มีลักษณะคล้ายนักปราชญ์ทว่ามีหน้าตาเหมือนลิงคำนับพลางยิ้มทักทาย “ท่านผู้ว่าส่งข้ามาต้อนรับท่านขอรับ! ข้ามีนามว่าหูหยาง…เป็นแม่ทัพแห่งจวนผู้ว่าการ ยินดีที่ได้พบท่านหลินมู่อวี่อันดับสองของสี่ผู้กล้าแห่งเมืองหลันเยี่ยน และนับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านแวะมายังเมืองห้าหุบเขาแห่งนี้ขอรับ!”
หลินมู่อวี่ยิ้มรับ “ไม่ต้องพิธีรีตองมาก็ได้ท่าน”
“ผู้บัญชาการหลินเดินทางมาไกลคงเหนื่อย ได้โปรดตามข้ามา…ท่านผู้ว่าหูเถี่ยหนิงได้จัดสำรับรอท่านที่จวนผู้ว่าแล้วขอรับ”
“ทราบแล้ว…ขอบคุณมาก!”
เซี่ยโหวซางแอบหัวเราะ “หูเถี่ยหนิงผู้นี้ช่างรู้งานดีเสียจริง”
หลินมู่อวี่หันไปจ้องหน้าเซี่ยโหวซางจนเจ้าตัวรีบหุบปากโดยไว
ระหว่างที่ทั้งหมดเดินทางเข้าไปในตัวเมือง เมื่อผ่านตลาดก็สังเกตเห็นว่าม
