นหันไปมองลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนพลางขยิบตา
ฉินอินรีบลุกขึ้นและชูแก้วไวน์ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เสี่ยวอินขอร่วมดื่มอวยพรแก่ผู้กล้าทั้งหลาย ขอให้ทุกท่านจงโชคดีเจ้าค่ะ!”
เนื่องจากฉินอินเป็นรัชทายาทที่คนทั้งสิบสองเคารพในฐานะผู้ปกครองคนถัดไป ฉินจิ้นจึงอยากให้นางกล่าวอวยพรแก่เหล่าผู้ประลองยุทธ์ในครั้งนี้ เพื่อสอนมารยาทต่างๆ ดูแลผู้คนได้ในฐานะผู้สืบทอด
หลังจากนั้นฉินอินก็สร้างความประทับใจด้วยการเข้าทักทายและอวยพรผู้ประลองทีละคน กระทั่งเมื่อมาถึงหน้าหลินมู่อวี่ ฉินอินก็แสดงสีหน้าไม่พอใจ “ท่านพี่อย่าดื่มให้มากนักสิเจ้าคะ…”
หลินมู่อวี่มองดูใบหน้าบูดบึ้งและเอ่ยขึ้น “เจ้าต่างหากคือคนที่ควรดื่มให้น้อย ดูทีคงเมาเสียแล้วกระมัง…”
ฉินอินหัวเราะคิกคัก ปรากฏริ้วแดงระเรื่อบนใบหน้าราวกับสีพระอาทิตย์ตก…ดูงดงามยิ่งนัก “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านพี่ห่วงตัวเองก่อนเถิด…หากดื่มมากบ่ายนี้อาจแพ้เอาได้นะเจ้าคะ…”
“วางใจเถิด…ข้าจะสู้สุดความสามารถ” หลินมู่อวี่ยิ้มตอบ
“อืม…เสี่ยวอินผู้นี้ขอให้ท่านพี่ได้ที่หนึ่งเจ้าค่ะ!” ฉินอินยกไวน์ดื่มจนหมดแก้ว “เช่นนั้นมาดื่มกับข้าอีกสักแก้วไหมเจ้าคะ”
“อืม” ว่าจบหลินมู่อวี่ก็ยกไวน์ขึ้นดื่มจนหมด
ด้วยเหตุนี้จึงทำให้อวี่เหวินเหลี่ยนและลูกขุนนางคนอื่นๆ ไม่พอใจอย่างมาก เพราะฉินอินเข้ามาชนแก้วกับพวกเขาแค่คนละครั้งเท่านนั้น ทว่ากลับไปนั่งดื่มกับหลินมู่อวี่เสียหลายแก้ว ภาพรักหวานชื่นทำพวกเขาริษยาจนต
