บี่วิญญาณมังกรขอท่านได้หรือไม่ขอรับ?
หลินมู่อวี่ยื่นกระบี่วิญญาณมังกรให้แก่เว่ยโฉว “ไม่ต้องรีบ เราจะพักที่นี่อีกคืนและออกเดินทางแต่เช้าเพื่อให้ถึงเมืองหลันเยี่ยนในตอนบ่าย”
“ขอรับ!”
ใช้เวลาไม่นานเว่ยโฉวก็เลาะหนังอสูรออกจนสิ้น และด้วยความพิเศษของอสูรเขาจึงไม่ลืมที่จะหั่นเอาเนื้อของมันใส่ย่ามไปด้วย รวมไปถึงหัวใจ ตับ และอวัยวะส่วนอื่นๆ แยกไว้ในอีกกระสอบ สำหรับส่วนหัวเซี่ยโหวซางผ่าเอาสมองมันออกมา ก่อนจะหัวเราะและสงสัยว่าเขาจะฉลาดขึ้นสักเพียงใดหากได้กินสมองอสูรเทวา หลินมู่อวี่ได้แต่ยิ้ม…คนพวกนี้กินได้ทุกอย่างที่ขวางหน้าจริงๆ หากอยู่ในโลกของเขาคงเป็นลูกหลานของแบร์กริลเสียกระมัง
หลังจากสะสางอสูรเทวาเรียบร้อย ทุกคนดูผ่อนคลายขึ้นมาก เนื่องจากสถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้เมืองหลันเยี่ยนสัตว์วิญญาณโดยรอบจึงมีเพียงพวกที่อายุไม่เกินพันปีเท่านั้น ต่อให้ฝูงหมาป่าวายุปรากฏตัวเซี่ยโหวซางกับเว่ยโฉวก็จัดการได้สบาย คืนนี้หลินมู่อวี่จึงจะได้พักอย่างสงบเสียที กระทั่งเช้าวันถัดมาก็พบว่าท้องฟ้าเริ่มปิดและมีหิมะลงอีกครั้ง
หลินมู่อวี่สังเกตว่ามีเต็นท์ทำมือคลุมอยู่เหนือหัวตน ทำมาจากผ้าคลุมของพวกองครักษ์เพื่อสร้างเป็นเต็นท์บังลมให้หลินมู่อวี่ แม้จะไม่ได้ช่วยให้หายหนาวแต่ก็ช่วยบังหิมะที่ปลิวเข้ามาได้ หลินมู่อวี่เหนื่อยล้ามากซึ่งเว่ยโฉวและเซ๊่ยโหวซางรู้เรื่องนี้ดี จึงดูแลหัวหน้าของตนด้วยความห่วงใยและซาบซึ้งที่ได้รับการ
