ตถ์จักรพรรดิ…เช่นนั้นพวกเว่ยโฉวจะไม่ยิ้มออกมาได้เยี่ยงไร?
“เลิศรสมาก…”
ดวงตาเว่ยโฉวเป็นสีแดงเล็กน้อย “ฝ่าบาทมีพระปรีชาสามารถหลายด้านอย่างแท้จริง ทักษะการปรุงอาหารราวกับฟ้าประทาน ไม่แปลกใจเลยที่กล่าวกันว่าฝ่าบาทเป็นจักรพรรดิผู้มีพระอัจฉริยภาพ!”
“เช่นนั้น…หรือ?”
หลินมู่อวี่กล่าวด้วยความเมามาย “ใช่แล้ว…ฝ่าบาทถือเป็นจักรพรรดิที่ยอดเยี่ยมจริงๆ…”
ความจริงหลินมู่อวี่มิได้รู้สึกเช่นนั้น ฉินจิ้นเป็นคนอ่อนโยน ซึ่งเป็นข้อบกพร่องสูงสุดของเขา ในฐานะจักรพรรดิมีความอ่อนโยนเป็นเรื่องที่ดี ทว่าไม่ดีพอในฐานะผู้ปกครองแผ่นดิน ฉินจิ้นไม่สามารถจัดการกับผู้ที่แข็งกร้าวเช่นเจิ้งอี้ฝาน หลัวซิ่ง และคนอื่นๆ ในแง่ของทักษะการปกครองแผ่นดิน…ฉินจิ้นยังมีไม่เพียงพอ!
“อร่อยมากเลยรึ?” หลินมู่อวี่ยิ้มถาม
“อื้ม! อร่อยมากเลยขอรับ!” เว่ยโฉวและเซี้ยโหวซางพูดเป็นเสียงเดียวกัน ขณะที่รีบปาดน้ำตา
หลินมู่อวี่ไม่สามารถหลั่งน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจได้อย่างสหายเหล่านี้ เมื่อนึกถึงคำพูดของฉินจิ้นที่กล่าวกับเขาในตอนท้ายก็อดไม่ได้ที่จะเย็นวาบเข้าไปในหัวใจ ฉินจิ้นกำลังปฏิบัติกับเขาเหมือนลูกบุญธรรมอยู่จริงหรือ? มันอาจไม่ได้เป็นเช่นนั้น ฉินจิ้นคงรู้ดีว่าหลินมู่อวี่มีโอกาสชนะด้วยพละกำลังที่มี…นี่อาจเป็นเหตุผลที่ฉินจิ้นทำดีด้วยอย่างนั้นหรือ?
“นี่ข้ากำลังโดนหลอกใช้?”
หลินมู่อวี่ถอนหายใจอย่างหมดหนทาง
“ท่านแม่ทัพได้กล่าวสิ่งใดหรือไม่ขอรับ?”
