ว่าหกพันนาย กองทัพทหารขนาดใหญ่นี้รุดหน้าไปที่สำนักอัศวินซึ่งเป็นสาขาหลักของเมืองหลวง
เหล่าทหารเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว และแม้ว่าความจริงแล้วพวกเขาจะเคลื่อนทัพช้าไป ทว่าก็ยังมีเวลามากพอที่จะโจมตีกองบัญชาการสำนักอัศวิน
หลังจากเดินทางมาครึ่งวัน พวกเขาก็มาถึงตีนเขาเวลาพลบค่ำ มองเห็นเหล่าทหารฝึกหัดจุดคบเพลิงอยู่ไกลๆ เหล่าทหารสำนักอัศวินยังคงไม่ยอมแพ้ โดยให้ทหารกว่าร้อยนายเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู
“โจมตี!”
เฟิงจี้สิงออกคำสั่ง และควบม้านำกองทัพ ดาบของเขาสร้างลมกระโชกเมื่อเข้าใกล้ประตู เสียงดาบแหวกอากาศดังกึกก้อง!
‘เปรี้ยง!’
ประตูทางเข้าถูกฟันขาดครึ่ง ทันใดนั้น! เหล่าทหารม้าอวี้หลินพุ่งเข้าไปฟันทหารฝึกหัดกว่าร้อยนายออกเป็นชิ้นๆ
“พวกเราบุก!”
หลินมู่อวี่โบกมือก่อนที่เว่ยโฉวและทหารนายอื่นๆ ของรังอินทรีจะพุ่งตัวไป พวกเขารวมตัวกับทหารอวี้หลินและพุ่งเข้าใส่ทหารชำนาญการจนทำให้อีกฝ่ายล้มลงและส่งเสียงโอดครวญ เหล่าทหารชำนาญการต่างก็ได้รับบาดเจ็บจากศึกเมื่อคืนที่ผ่านมา แล้วพวกเขาจะป้องกันการโจมตีของกองทหารอวี้หลินได้อย่างไร…ทหารหลายนายคุกเข่าลงพร้อมตะโกนว่า “ท่านราชทูตหลินหยานปล่อยพวกเราไปเถิด พวกเราไม่ทราบอะไรเลย เราเพียงแค่หาเลี้ยงปากท้องเท่านั้น…”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนขมวดคิ้ว “พวกเราจะทำอย่างไรกับทหารชำนาญการเหล่านี้ดี? จะรับพวกเขาเข้าสู่กองทัพแห่งจักรวรรดิหรือไม่?”
เฟิงจี้สิงเลิกคิ้วและกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “ท
