าดื่มสุราในจอก “มีสุภาษิตในบ้านเกิดข้าที่กล่าวว่า ‘ยิ่งมีอำนาจมากเท่าไหร่ ยิ่งมีความรับผิดชอบมากเท่านั้น’ พี่เป็นถึงผู้บัญชาการกองทหารรักษาพระองค์ซึ่งเป็นตัวแทนอำนาจของจักรพรรดิ มีสิ่งไม่ยุติธรรมมากมายบนแผ่นดินนี้ที่ไม่สามารถเพิกเฉยได้ และท่านต้องเปลี่ยนความคิดผู้คนเหล่านั้น!”
เฟิงจี้สิงตกตะลึง ความดุร้ายฉายวาบในดวงตาที่เคร่งขรึม ทว่าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยภายในพริบตา “เจ้าเด็กนี่กำลังพูดเรื่องบ้าอะไร พวกเราเป็นทหาร และการปฏิบัติตามคำสั่งถือเป็นความรับผิดชอบ อย่าพูดบ้าๆ เช่นนั้นกับพี่ใหญ่อีก มิเช่นนั้นเฟิงจี้สิงคงได้กลายเป็นหลินมู่อวี่แม่ทัพคลั่งคนที่สอง”
“แม่ทัพคลั่ง?”
หลินมู่อวี่ตกตะลึง “ใครเรียกข้าเช่นนั้น…”
เฟิงจี้สิงหัวเราะ “กล้าท้าทายกับจวนเสินโหวเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยในวิหาร ตัดแขนครูฝึกจ้าวจิ้นอย่างโจ่งแจ้ง ตั้งคำถามกับองค์จักรพรรดิเพราะหอเลี้ยงดู และสุดท้าย…รอดชีวิตออกจากเจดีย์ทงเทียน บอกข้าสิ…จะมีใครบ้าคลั่งเช่นนี้ในเมืองหลันเยี่ยนอีก? และยังไม่ได้กล่าวถึงกรณีที่กองทหารทั้งหมดในเมืองหลวงต่างก็เรียกเจ้าว่าหลินมู่อวี่แม่ทัพคลั่ง ชื่อนี้เหมาะสมกับเจ้าจริงๆ”
หลินมู่อวี่บีบจอกเหล้าอย่างไม่พอใจ “นั่นมันอะไรกัน ข้าเพียงแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ พี่ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน…บอกทีว่าข้าหรือพี่เฟิงเป็นฝ่ายถูก?”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนกำลังใช้ดาบเลือกเนื้อแกะที่ส่งกลิ่นหอม ก่อนจะพูดอย่างเกียจคร้าน “เฟิงจ
