ี้สิงมีตำแหน่งที่สูงกว่าเจ้า คำพูดเขาจึงสมเหตุสมผลกว่า”
หลินมู่อวี่ไม่รู้จะพูดสิ่งใดได้อีก
จากนั้นทั้งสามก็กินเนื้อแกะด้วยกันหมดทั้งขาในเวลาสั้นๆ พวกเขาเป็นนักรบที่กินจุกว่าบุคคลทั่วไปมาก
หลินมู่อวี่เรอออกมาเสียงดัง และจู่ๆ ก็นึกถึงบางสิ่งได้ “พี่เฟิง กองบัญชาการนี้ได้รับการพัฒนาแล้ว และมีภูเขาทางเหนือที่อยู่ไม่ไกลซึ่งเคยถูกยึดครองโดยกลุ่มทหารรับจ้าง ท่านจะจัดการภูเขาทั้งสองนี้อย่างไร?”
เฟิงจี้สิงไตร่ตรอง “ที่นี่ค่อนข้างไกลจากเมืองหลวงซึ่งใช้เวลาเดินทางราวหกชั่วโมง หากไม่จัดการคงถูกสำนักอัศวินหรือกลุ่มทหารรับจ้างพเนจรยึดไปอีก ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อชาวบ้านโดยรอบ อืม…หรือเราควรให้กรมแห่งจักรวรรดิเป็นคนจัดการ?”
หลินมู่อวี่เลิกคิ้ว “หากที่แห่งนี้มีประโยชน์แก่กองทัพ พวกเขาคงไม่ปล่อยให้เหล่าทหารรับจ้างมายึดไปเพื่อปล้นสะดมและเข่นฆ่าผู้คน”
“แล้วเจ้าคิดว่าเราควรทำอย่างไร?” เฟิงจี้สิงคิดไม่ออก
หลินมู่อวี่เผยยิ้ม “หากยกภูเขาแห่งนี้ให้ข้าล่ะ?”
“โอ้?” เฟิงจี้สิงตกใจมาก “เจ้าเด็กนี่…ต้องการภูเขาแห่งนี้เพื่อเลี้ยงดูนางบำเรอหรือ? หากเป็นเรื่องจริงข้าจะรายงานแก่องค์หญิงอินและองค์หญิงซี”
“พี่เฟิง! พี่คิดว่าข้าเป็นคนเช่นไรกัน…” หลินมู่อวี่ใจเต้นผิดจังหวะหลังจากได้ยิน ทว่ายังคงเผยความซื่อตรง “ข้าต้องการฝึกกองทหารที่นี่ และคงเพียงพอที่จะทำให้ทหารรับจ้างที่อยู่รอบๆ หวาดกลัว อีกทั้งเป็นการปกป้องชาวบ้านอีกด้ว
