ั่วพริบตา…กองทหารของหลัวเลี่ยเหลือเพียงห้าสิบจากสองร้อย หลัวเลี่ยเองก็ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีของจีหยาง ทั้งแขนและมือหักจนจับดาบต่อสู้ไม่ได้
หลัวเลี่ยกัดฟันใช้มือซ้ายที่ไม่ถนัดจับดาบกระโจนออกไปก่อนจะถูกจีหยางซัดกระเด็นจนกระอักเลือดด้วยฝ่ามือเดียว
“ผู้บัญชาการหลัวเลี่ย!”
ฉินจิ้นกัดฟันกรอดและตะโกนออกไป “พอได้แล้ว พวกเจ้าไม่สมควรมาตายเช่นนี้! ไอ้พวกสำนักอัศวิน…หากอยากสังหารข้านักก็เข้ามา! ต่อให้ข้าตาย…ก็ยังมีฉินอินสืบทอดบัลลังก์ ประเทศนี้จะไม่มีวันล่มสลาย!”
จีหยางระเบิดเสียงหัวเราะ “แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยลูกสาวเจ้าไปงั้นรึ? ฮ่าๆๆ ทหาร! ฆ่าพวกมันอย่าให้เหลือ! ถึงเวลาเปลี่ยนจักรพรรดิแล้ว…”
ทันใดนั้นกำแพงด้านข้างก็ถูกระเบิดจนเป็นรูขนาดใหญ่ กลุ่มคนสวมชุดเกราะองครักษ์อวี้หลินปรากฏกาย ชายที่อยู่เบื้องหน้าทุกคนขณะนี้คือผู้บัญชาการหนุ่มในชุดคลุมสีขาวในมือถือกระบี่เพลิง เขากางฝ่ามือออกพร้อมกับเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้น กระบี่ยาวควงสะบัดไปมา
กระบี่เพลิงจักรพรรดิ!
หลินมู่อวี่ควบม้ากระโจนเข้าหาจีหยางพร้อมกับกระบี่
“แกเองรึหลินหยาน!” จีหยางจำหลินมู่อวี่ได้ในทันทีก่อนตะโกนออกมาอย่างเดือดดาล “ไอ้ขยะไร้ยางอาย! ไอ้หมารับใช้จักรพรรดิ!”
“เชิญเห่าให้พอใจได้เลย!”
หลินมู่อวี่กระโดดลงม้าด้วยเจตนาฆ่าที่เอ่อล้น เขาใช้มือทั้งสองข้างควบคุมกระบี่เหลียวหยวนให้แทงไปที่จีหยาง!
จีหยางเข้าปะทะหลินมู่อวี่เต็มกำลัง! สองฝ่าม
