ียนซุนกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “รอสักครู่ เดี๋ยวคงมี…”
…
ภายในลานกว้างของตำหนักกวางโศกา ฉินเหลย ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน และคนอื่นๆ ต่างถือกระบี่ประจำตัวเฝ้าระวังอยู่ด้านนอก พร้อมทั้งองครักษ์มังกรสามสิบนาย ทันใดนั้น! เสียง ‘ครืน ครืน’ ดังขึ้นอีกครั้ง ฉู่ฮว๋ายป้องหูพร้อมตะโกนกึกก้อง “มันมาแล้ว! ระวังจากทางใต้ดิน!”
องครักษ์มังกรต่างหวาดหวั่น
‘ตูม!’
มีระเบิดขนาดใหญ่จนทำให้ดินและหินพุ่งกระจายออกจากพื้นดิน งูมังกรทะลวงดินพลันเขมือบองครักษ์มังกรทันทีที่ปรากฏตัว องครักษ์นายนั้นหน้าซีดเผือดขณะที่โคจรปราณยุทธ์อย่างรวดเร็ว เขาส่งเสียงทุ้มต่ำก่อนที่วิญญาณยุทธ์เคียวโลหิตจะควบแน่นอยู่บนหน้าอกแล้วตะโกนว่า “ทำลาย!”
‘วิ้ง!’
เสียงจากวิญญาณยุทธ์ดังขึ้น เคียวโลหิตพลันหมุนควงด้วยความเร็วสูงไปที่ปากของงูมังกร ทว่าไม่สามารถตัดเกล็ดแข็งกล้าราวกับโลหะของมันได้ ‘กร้วม!’ สัตว์วิญญาณปิดปากลงพร้อมทั้งองครักษ์มังกรที่น่าเวทนาผู้นั้นถูกกัดขาดเป็นสองท่อน เลือดสีแดงสดสาดกระจาย ขณะเดียวกันชางไป๋เฮ่อก้าวขึ้นไปบนหัวของสัตว์ร้ายและปลดปล่อยรัศมีพลัง “เจ้าคิดจะหยุดข้าด้วยตัวคนเดียวรึ?”
แท่งเหล็กร่วงหล่นจากท้องฟ้าพุ่งตรงไปที่หัวฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนเงยหน้ามอง ทว่าไม่สามารถขยับตัวได้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันจากขอบเขตปราชญ์ เขากัดฟันแน่นขณะที่ปลดปล่อยแสงดาวออกจากร่างกาย ปราณยุทธ์พลันระเบิดขึ้น “เกราะทองลวงตา!”
‘ตูม!’
แ
