หน่งนี้มาก่อน แล้วเขาจะได้เลื่อนขั้นได้อย่างไร?
กองทหารเคลื่อนพลลงจากภูเขาโดยใช้ทางอ้อมผ่านป่าล่ามังกรแทนที่จะใช้ถนนเส้นหลักเหมือนเช่นเคย จีหยางและคนอื่นๆ คุ้นเคยเส้นทางเป็นอย่างดี ใช้เวลาเพียงครึ่งวันก็มาถึงที่ๆ หลินมู่อวี่ไม่รู้จัก
หลินมู่อวี่เริ่มกระวนกระวาย นึกถึงคำพูดสองคำที่ได้จากการอ่านใจจีหยางเมื่อวาน ตำหนักกวางโศกาและชางไป๋เฮ่อ…หมายความว่าอย่างไรกันแน่? ชางไป๋เฮ่อกลับที่เมืองหลวงแล้วรึ?
แล้วตำหนักกวางโศกาคือที่ใดกัน?
ใกล้จะมืดเต็มที หลินมู่อวี่จึงถอยร่นไปป้องกันปีกหลัง โดยมีทหารเหรียญเงินสองสามคนทำทีตามไปเหมือนคุ้มกัน แต่หลินมู่อวี่คิดว่าคงคอยจับตาดูเขาเสียมากกว่า
“พรึบ…พรึบ…”
หลินมู่อวี่เงยหน้าขึ้นมาพบนกสีขาวตัวหนึ่งที่กำลังกระพือปีกบินลงมาลงมาเกาะที่ไหล่ของตน ก่อนจะพบว่าเป็นเสี่ยวไป๋…นกส่งสารที่นำจดหมายจากฉู่เหยามาส่ง
หลินมู่อวี่หันมองโดยรอบ…เมื่อพบว่าทหารเหรียญเงินกำลังพูดคุยอยู่และไม่ได้สนใจตน จึงเปิดอ่านจดหมายที่ฉู่เหยาเขียนมา “อาอวี่…เจ้าอยู่ที่ใด? ทำไมถึงออกจากเมืองหลวงนานนัก? วันนี้พี่ใหญ่ออกล่าสัตว์กับองค์จักรพรรดิที่ตำหนักกวางโศกา ข้าคิดถึงเจ้ามาก! หากเจ้าได้รับสารนี้ได้โปรดแจ้งข่าวให้ข้ารู้ด้วยเถิด”
นี่มันฉู่เหยา!
หลินมู่อวี่หัวใจพองโต ทว่าเมื่อเห็นชื่อ ‘ตำหนักกวางโศกา’ เขาก็หวั่นใจลึกๆ เป็นไปได้หรือไม่ว่าจะเป็นชื่อของวังหลังแห่งหนึ่ง? หากเป็นเช่นนั้นจริง…สิ่งที
