่จีหยางหมายตาไว้คือวังหลังกวางโศกา!”
จีหยางต้องการปลงพระชนม์องค์จักรพรรดิ!
หลินมู่อวี่หัวใจแทบหยุดเต้น เขาเข้าใจได้ในทันทีว่าเหตุใดจีหยางจึงปิดเป็นความลับและเหตุใดจึงนึกถึงชางไป๋เฮ่อ..ซึ่งแน่นอนว่าชายคนนั้นต้องเข้าร่วมกับแผนลอบสังหารนี้อย่างแน่นอน!
นี่หาใช่เรื่องล้อเล่นไม่…หากไม่มีชวีฉูคอยอารักขา องค์จักรพรรดิต้องตกอยู่ในอันตรายเป็นแน่
ที่สำคัญที่สุดการล่าสัตว์ครานี้ฉินอินคงตามฉินจิ้นมาด้วย ฉะนั้นนางก็ตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน!
แม้ว่าฉินเหลย เฟิ้งจี้สิง และคนอื่นๆ จะคอยอารักขาอยู่ก็ตาม ทว่าพวกเขายังไม่รู้ถึงแผนการของสำนักอัศวิน ต่อเมื่อถูกโจมตีลำพังปกป้องฉินอินกับตัวเองก็เต็มกลืนแล้ว ไม่ต้องพูดถึงจักรพรรดิฉินจิ้น…
เมื่อคิดได้ดังนั้นภายในใจหลินมู่อวี่ก็ลุกโชนด้วยไฟแค้น เขาจะมีส่วนร่วมในภารกิจนี้ไปได้ ฉะนั้นต้องหนี…ทว่าหนีอย่างไรเล่า? นอกเสียจาก…แกล้งไปเข้าห้องน้ำ!
“ข้าขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักเดี๋ยว” หลินมู่อวี่กล่าวพลันหมุนตัวไปอีกทาง
ทหารเหรียญเงินเอ่ยขึ้น “ให้ข้าตามไปด้วยหรือไม่ขอรับ?”
“ไม่จำเป็น ข้าไม่ชอบให้ใครมาตามดู”
“เช่นนั้นข้าจะรอท่านราชทูตอยู่ตรงนี้นะขอรับ”
“ไม่ต้อง ตามกองทัพไปเถิด มิเช่นนั้นหากมีอสูรวิญญาณโผล่มาจับเจ้ากินจะหาว่าข้าไม่เตือน”
“ข้าไปก็ได้ขอรับ…”
หลินมู่อวี่ควบม้าเข้าไปในป่าลึกและดึงกระบี่เหลียวหยวนออก อาศัยแสงสะท้อนจากคมกระบี่ช่วยในการเขียนจดหมายตอบกลับให้ฉู่เหยา “
