หลังเสร็จสิ้นพิธีปฏิญาณโลหิต เหล่าทหารเหรียญทองและทหารเหรียญเงินต่างเผยยิ้มอย่างมีความสุขราวกับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ทำพิธีปฏิญาณโลหิตร่วมกับราชทูตใหญ่จีหยาง ทว่าทหารเหล่านี้ยังไม่ล่วงรู้ว่าหลี่เฉียนซุนนั้นเป็นยอดฝีมือด้านการใช้มนต์คาถา
“ท่านราชทูตใหญ่ขอรับ”
หลินมู่อวี่กล่าวด้วยความเคารพ “เนื่องจากพวกเราได้ทำพิธีปฏิญาณโลหิตแล้ว เช่นนั้น…หลัวอวี่จะไม่เดือดร้อนอีกต่อไปใช่หรือไม่ขอรับ? ท่านราชทูตใหญ่ได้ให้คำสัญญากับข้าน้อยว่าจะไว้ชีวิตหลัวอวี่”
จีหยางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ข้าไว้ชีวิตหลัวอวี่ ทว่าหลังจากทำความผิดอันใหญ่หลวงนี้ เขาจะไม่สามารถอยู่ในสำนักอัศวินได้อีกต่อไป และต้องไปจากที่นี่ก่อนอาทิตย์ตกดิน มิเช่นนั้นจะถูกประหารชีวิต”
“เป็นพระคุณอย่างยิ่งขอรับท่านราชทูตใหญ่”
“หลินหยาน…มิต้องมากพิธีไป พวกเราเป็นพี่น้องกัน เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้”
“ขอรับ!”
หลินมู่อวี่หมุนตัวกลับแล้วช่วยหลัวอวี่ทำแผล ก่อนจะยื่นชุดทหารเหรียญเงินพร้อมอาหารให้ ใบหน้าของหลัวอวี่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ หลังกลืนสตูเนื้อเขากล่าวขึ้นว่า “การมาของจีหยางนั้นราวกับพยัคฆ์…ท่านหลินหยานระวังตัวด้วยขอรับ ข…ข้าไว้ใจคนผิด ไม่คิดเลยว่าทหารคนสนิทจะหักหลังข้าเยี่ยงนี้ ในเมื่อเขารายงานเรื่องของข้าได้…จึงไม่มีเหตุผลที่จะไม่รายงานเรื่องของท่าน…”
หลินมู่อวี่บีบไหล่ของหลัวอวี่และพูดด้วยเสียงทุ้มพร้อมรอยยิ้มจางๆ “วางใจเถิดหลัวอ
