วี่ ข้ายังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง ดังนั้นจีหยางคงไม่กำจัดข้าในเร็ววันนี้”
“อืม นั่นเป็นเรื่องที่ดี…”
“ทหาร! พาหลัวอวี่ไปที่พักของข้า” หลินมู่อวี่ออกคำสั่งก่อนที่ทหารหลายนายพลันส่งเสียงตอบรับ จากนั้นกล่าวเสียงทุ้มต่ำ “หลัวอวี่…พักผ่อนเถิด ข้าจะไปส่งเจ้าลงจากภูเขาก่อนอาทิตย์อัสดง”
หลัวอวี่พยักหน้า “ขอรับ”
…
จากนั้นจีหยางยกจอกสุราพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “มีงานเลี้ยงจัดขึ้นที่โถงหลัก เข้ามาสิหลินหยาน วันนี้เชิญดื่มให้หนำใจ และไม่อนุญาตให้กลับหากยังไม่เมา”
“ขอรับ”
สุราในจักรวรรดิเป็นเหล้าข้าวทั้งหมด จึงไม่ได้มีปริมาณแอลกอฮอล์ที่สูง และไม่ส่งผลมากนักหากหลินมู่อวี่จะดื่มเพิ่มอีกเล็กน้อย ร่างกายเขาได้รับการปรับแต่งมาหลายครั้งและมีความสามารถทนต่อแอลกอฮอล์ได้ค่อนข้างมาก และคงยากที่จะกล่าวว่าห้ามกลับออกไปหากไม่เมา เนื่องจากหลินมู่อวี่สามารถดื่มเหล้าได้ถึงแปดจอกโดยที่ไม่มีอาการมึนเมาเลย
มีที่นั่งสามตัวในห้องโถงหลักซึ่งจัดเตรียมไว้เพื่อจีหยาง หลี่เฉียนซุน และหลินมู่อวี่
เมื่อหลินมู่อวี่เดินเข้ามาพร้อมจอกสุราในมือ ก็พบว่าไฟด้านในค่อนข้างสลัว จากนั้นประตูด้านหลังก็ปิดลง หลินมู่อวี่ตกตะลึงก่อนจะปลดปล่อยฌานสัมผัสอย่างระมัดระวัง
จีหยางเดินตรงไปที่เก้าอี้ตัวกลางก่อนจะหันหลังกลับกะทันหัน ร่างกายของเขาปกคลุมไปด้วยปราณยุทธ์หนาแน่นพร้อมเผยรอยยิ้มจางๆ “ท่านหลินหยาน”
“ขอรับท่านราชทูตใหญ่?”
“เจ้าคิดว่าสิ่งนี้
