องหลี่เฉียนซุนจะกลับมาเป็นปกติและกล่าวว่า “พี่ใหญ่ เจ้าเด็กนี่…แกล้งทำเป็นเมา ข้าดูเขาไม่ออกเลย เขามีความเป็นมาอย่างไรกัน? การเข้าสู่ขอบเขตนภาโดยไม่มีวิญญาณยุทธ์เป็นพรสวรรค์ที่หาได้ยาก เช่นนั้นเหตุใดเขาจึงไม่เข้าร่วมกองทัพจักรวรรดิแต่กลับเข้าร่วมสำนักอัศวินของเราแทน?”
ดวงตาจีหยางเปลี่ยนเป็นเย็นชาและกล่าวเสียงแผ่วเบา “เป็นเพราะเขาไม่มีวิญญาณยุทธ์ และเป็นผู้ชำนาญการขอบเขตนภา ข้าส่งคนเข้าไปในเมืองหลันเยี่ยนเพื่อตรวจสอบ และไม่พบว่ามีคนลักษณะเช่นนี้ในเมืองหลวง อีกทั้งไม่มีผู้บัญชาการระดับสูงหายตัวไปจากวิหารศักดิ์สิทธิ์ องครักษ์รักษาพระองค์ ทหารอวี้หลิน หรือแม้แต่ค่ายเสินเวย หลินหยานผู้นี้คงเป็นทหารรับจ้างพเนจรและต้องการเพิ่มความแข็งแกร่งในสำนักอัศวิน มิต้องกังวลไป เราต้องการคนเช่นนี้อยู่แล้ว”
“พี่ใหญ่พูดถูกขอรับ”
“เฉียนซุน ยาพิษของเจ้าจะมีผลเมื่อใด?”
“ภายในเจ็ดวันขอรับ เพื่อให้พิษจากแมลงแผ่ไปทั่วร่าง เราต้องรอจนกว่าจะถึงเวลานั้น”
“อืม!”
………………………………….
