งลงแล้วดื่มสิ!”
“ขอรับ!”
…
เป็นเรื่องดีที่จีหยางไม่ถามต่อ มิเช่นนั้นหลินมู่อวี่คงต้องชักแม่น้ำอินทั้งเก้าเพื่อมาโกหกแน่…จีหยางคงไม่โง่ขนาดที่จะเชื่อสิ่งเหล่านั้นหรอกใช่ไหม?
แน่นอนว่าจีหยางไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าหลินมู่อวี่ไม่ต้องการมอบวิทยายุทธ์นี้ให้ ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องปกติ…ไม่ว่าใครก็ต้องการมีทักษะพิเศษ และไม่ต้องการสอนวิทยายุทธ์พิเศษของตัวเองให้ใคร!
เมื่องานเลี้ยงดำเนินมาถึงเวลาใกล้ค่ำ และดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า หลินมู่อวี่แสร้งทำเป็นเมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินโซเซพร้อมกล่าวว่า “ท่านจีหยาง ข้าน้อยดื่มต่อไม่ไหวแล้วขอรับ…อา…ข้ายังต้องไปส่งหลัวอวี่ออกจากภูเขา มิเช่นนั้นท่านจะตัดหัวเขา”
จีหยางพลันหัวเราะ “ท่านหลินหยานดื่มไปมากแล้ว…ทหาร! นำห้าร้อยเหรียญทองมาให้ท่านหลินหยาน และส่งเขากลับที่พักซะ”
ผู้ฝึกหัดพลันถือถุงเงินใบหนาออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมกล่าวด้วยความเคารพ “ท่านหลินหยาน ข้าน้อยจะเป็นผู้ไปส่งท่านกลับเองขอรับ”
“อืม…ตกลง…ขอบคุณมากขอรับท่านจีหยาง”
หลินมู่อวี่เดินโซเซออกจากโถงหลักขณะที่มีแผนอยู่ในใจ จีหยางให้ความสำคัญกับหลินมู่อวี่เช่นเดียวกับที่โจโฉจัดงานเลี้ยงให้กวนอู ดูเหมือนว่าสำนักอัศวินต้องการความแข็งแกร่งของเขา ทว่า…พวกเขาต้องการไปเพื่อสิ่งใด? คงต้องถามเรื่องนี้กับหลัวอวี่ซึ่งอยู่ฝ่ายเดียวกับเขา
…
หลังจากหลินมู่อวี่ออกไป
ไฟในโถงหลักพลิ้วไหว ก่อนที่สายตาเมามายข
