อะไรกัน? ข้าผู้ฝึกฝนวิญญาณยุทธ์มาทั้งชีวิต ทว่ากลับไม่เคยเห็นวิญญาณยุทธ์แปลกประหลาดเยี่ยงนี้มาก่อน มันคืออะไรหรือ?”
หลินมู่อวี่แอบขำ เขารู้อยู่แล้วว่าสหายเฒ่าผู้นี้ต้องการถามสิ่งใด หลินมู่อวี่พลันเงยหน้าพร้อมกล่าวว่า “แท้จริงแล้วข้าเองก็ไม่รู้ชื่อของมัน ตอนที่ข้ายังคงเป็นเด็กเลี้ยงวัว ข้าฝึกฝนอย่างหนัก ทว่าก็มิได้พัฒนาขึ้น จนกระทั่งข้าตกลงไปในสุสานขณะที่ปล่อยวัวออกไปกินหญ้า และดูเหมือนว่าสุสานนั้นจะถูกเรียกว่าสุสานจักรพรรดิ จากนั้นข้าได้พบตำราวิทยายุทธ์ชื่อว่า ‘สิบแปดฝ่ามือพิฆาตมังกร’ ซึ่งผุพังเกือบหมดเหลือเพียงเจ็ดกระบวนท่าเท่านั้น ข้าศึกษามันจนประสบความสำเร็จเล็กน้อย และการโจมตีเมื่อครู่เรียกว่า ‘มังกรโศกา’ ฮ่าๆๆ ท่านราชทูตใหญ่ มันไม่เลวเลยใช่ไหมขอรับ?”
“สิบแปดฝ่ามือพิฆาตมังกรอย่างนั้นหรือ?”
จีหยางตกตะลึงก่อนจะกล่าวว่า “เป็นชื่อที่ดี…ฝ่ามือนั้นทรงพลังมากเยี่ยงพลังมังกรอย่างแท้จริง ไม่เลวเลย ตำราวิญญาณยุทธ์นั่น…เจ้ายังมีติดตัวหรือไม่?”
“ไม่ขอรับ” หลินมู่อวี่ส่ายหัว “หลังจากที่ศึกษามันทั้งเจ็ดกระบวนท่า ข้าก็มิอาจทนต่อความหิวโหยได้ จึงขายมันไปเพื่อหมั่นโถวลูกเล็กหนึ่งลูก”
“หมั่นโถวลูกเล็ก…” จีหยางตกใจก่อนกล่าวว่า “นั่นมัน…ไม่น่าขันเกินไปหน่อยหรือ?”
หลินมู่อวี่หัวเราะ “ทว่าเป็นความจริงขอรับ เมื่อผู้คนกำลังจะตายด้วยความหิวโหย มีสิ่งใดที่พวกเขายังต้องสนใจอีกหรือ?”
“เจ้าพูดถูก ฮ่าๆๆ นั่
