“เสียบหัวประจานซะ!” หลี่เฉียนซุนกล่าวอย่างเลือดเย็น
ทันใดนั้นเหล่าทหารฝึกหัดก็เสียบหัวทหารรับจ้างกับหอกก่อนจะปักไว้รอบหมู่บ้าน และส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง
หลินมู่อวี่มองไปยังศีรษะที่ตั้งเรียงรายพลางรู้สึกใจสั่น แม้จะใช้ชีวิตมานานพอสมควรและเริ่มคุ้นชินกับความโหดร้ายของโลกนี้แล้ว ทว่าเมื่อเห็นผู้คนที่ยังมีชีวิตเมื่อครู่กลายเป็นซากศพเย็นเฉียบ พลันรู้สึกว่าดวงตาไร้แววเหล่านั้นช่างดูน่าสยดสยองเหลือเกิน
หัวหน้าหมู่บ้านผู้มีผมขาวอีกทั้งหนวดเครายาว ถูกทหารฝึกหัดนำตัวไปยังกลุ่มหลี่เฉียนซุน ชายผู้นั้นประสานมือคำนับ “อาวุโสผู้นี้นามว่าเจิ้นหลี่แห่งหมู่บ้านทะเลคราม ท่านขอรับ…ระ…เรา…”
“หุบปาก!”
หลี่เฉียนซุนกล่าวตัดบทอย่างเย็นชา “มีเหล็กบริสุทธิ์อยู่เท่าใดในร้านช่างตีเหล็กของเจ้า? นำมาให้ข้าทั้งหมด ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่ปรานี”
ใบหน้าเจิ้นหลี่ซีดเซียว “ท…ท่านเป็นคนของสำนักอัศวินซึ่งมีความชอบธรรม ชาวบ้านหลายพันคนในหมู่บ้านทะเลครามจำต้องใช้เหล็กบริสุทธิ์เพื่อความอยู่รอด เราขอให้ท่านช่วยพวกเรา…”
“หยุดพูด!”
หลี่เฉียนซุนก้าวลงมาหาเจิ้นหลี่ก่อนจะเลิกคิ้วแล้วออกคำสั่ง “ไปรวบรวมเด็กสาวทั้งหมดมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ เร็ว!”
หลินมู่อวี่ชิงถามอย่างรวดเร็ว “ท่านราชทูต เหตุใดจึงต้องรวบรวมเด็กสาวในหมู่บ้านนี้ด้วยขอรับ?”
หลี่เฉียนซุนตอบเสียงแผ่วเบา “ในสำนักอัศวินไม่ว่าจะเป็นนางบำเรอหรือสาวใช้ พวกเราทุกคนต่างก็ต้อ
