งการเด็กสาววัยแรกแย้มทั้งนั้น อีกทั้งมิได้มีเงินทองมากพอที่จะซื้อจากตลาดทาส จึงต้องมาคัดเลือกเอาจากหมู่บ้านเหล่านี้อย่างไรล่ะ”
“แต่นี่ไม่ใช่การคัดเลือกนะขอรับ มันคือการรุกรานอย่างป่าเถื่อน!”
“หลินหยาน!”
ดวงตาหลี่เฉียนซุนเปลี่ยนเป็นเย็นชาพร้อมคำรามเสียงทุ้มต่ำ “อย่าลืมสถานะของเจ้าด้วย! เจ้าเป็นทหารเหรียญเงินแห่งสำนักอัศวินของเรา และคงต้องการหญิงสาวเช่นเดียวกัน สิ่งนี้เป็นเพียงการทำเพื่อสำนักอัศวินเท่านั้น เจ้าหมายความว่าอย่างไรที่ได้เข้ามาขัดขวางเยี่ยงนี้? ต้องการเป็นศัตรูกับสำนักอัศวินอย่างนั้นรึ?”
หลินมู่อวี่กำหมัดแน่นจนปราณยุทธ์ปรากฏขึ้นรอบหมัด
เมื่อหลัวอวี่เห็นดังนั้นจึงรีบประสานมือและกล่าวว่า “ท่านราชทูตหลี่ หลินหยานโค่นเนียหยาลงได้ และสมควรแก่การเลื่อนขั้นเป็นทหารเหรียญทอง โปรดอภัยต่อความผิดพลาดของเขาด้วยขอรับ!”
หลี่เฉียนซุนหัวเราะอย่างเย็นชา “ท่านหลินหยาน ข้าหวังว่าท่านจะสำนึกถึงสิ่งที่กระทำ ในเมื่อจะได้เป็นทหารเหรียญทองในไม่ช้า ก็มิควรกล่าวพล่อยๆ เยี่ยงนี้ การรวบรวมสาวใช้เพื่อสำนักอัศวินเป็นประเพณีอย่างหนึ่ง หากไม่มีสาวงามเป็นของกำนัล แล้วใครกันเล่าจะอุทิศตัวเพื่อสำนักอัศวิน?”
หลินมู่อวี่นิ่งเงียบขณะที่ยังคงกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดขึ้นราวกับว่าเขาพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
หลงหยานตบไหล่หลินมู่อวี่พลางหัวเราะ “ท่านหลินหยาน เมื่อครั้งที่ข้ายังมีความฝันและคิดว่าตัวเองมีความชอบธรรม
