ปลดและมีทหารองครักษ์คนอื่นเข้ามาแทนที่ได้
ทหารกลุ่มหนึ่งถลกหนังและเลาะเนื้อของหมีเหล็กทมิฬอย่างมีความสุข พวกเขากินเนื้อพยัคฆ์ติดต่อกันมาหลายวันจนเริ่มเบื่อหน่าย เพราะเนื้อของอสูรตนนั้นขมเกินไปและไม่อร่อยเอาเสียเลย! ถึงกระนั้นมันก็ทำให้พวกเขาอิ่มท้อง แต่หากเลือกได้ทหารเหล่านี้คงเลือกกินเนื้อหมีมากกว่า ซึ่งเนื้อชนิดนี้ถือว่าเป็นเนื้อหายากมากเลยทีเดียว
คนของหน่วยวิญญาณอัคนีต่างหิ้วเนื้อหมีคนละสองถุงขึ้นหลังม้า
หลินมู่อวี่ควบม้าพลางมองไปรอบๆ เขาสังเกตเห็นว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ บนภูเขาแห่งนี้เลย…ไม่มีแม้แต่วัชพืช…เพียงไม่กี่วันฤดูกาลก็จะผันเปลี่ยนเป็นเหมันตฤดูแล้ว อย่างที่เว่ยโฉวเคยกล่าวไว้…ปีนี้ลมหนาวจะมาเยือนเร็วกว่าปกติ
อากาศรอบตัวหลินมู่อวี่เย็นยะเยือก เขาถูมือเพื่ออบอุ่นร่างกายก่อนกล่าวว่า “เคลื่อนทัพโดยเร็วเถิด เราจะต้องไปที่ไหนกันต่อ?”
เว่ยโฉวกางแผนที่พร้อมกับกล่าวว่า “หุบเขาหินลับแลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของป่าล่ามังกร มีศิลาวิญญาณกระจายอยู่ทั่วหุบเขาซึ่งสัตว์ศิลาวิญญาณบรรพตจะมารวมตัวกันเพื่อดูดกลืนพลังงานจากศิลาเหล่านั้น ฉะนั้นเราอาจจะหาศิลาวิญญาณบรรพตที่ต้องการได้จากที่นั่นขอรับ อีกทั้งทางเหนือของหุบเขาหินลับแลนั่นก็คือทิศเหนือของป่าล่ามังกร เป็นไปได้ว่าเราจะเจออสูรเกล็ดทองคำขอรับ!”
“อืม…ข้าเข้าใจแล้ว เคลื่อนทัพได้!”
“ขอรับ!”
หลินมู่อวี่ค่อยๆ ควบม้าไปข้างหน้า ทว่าทันใด
