นั้นเกล็ดหิมะก็ตกลงจากท้องฟ้า เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยขณะที่เงยหน้าขึ้นจึงกล่าวว่า “หิมะตกเร็วจริง…”
เว่ยโฉวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ปีนี้คงเป็นเหมันตฤดูที่หนาวเหน็บเป็นแน่!”
หิมะตกลงมาหนักขึ้น ในไม่ช้า…ป่าทั้งผืนได้ถูกย้อมเป็นสีขาว ทว่าหลินมู่อวี่ยังคงต้องเดินทางต่อไป…เกล็ดหิมะที่ตกลงบนชุดเกราะวิหารศักดิ์สิทธิ์อันขาวบริสุทธิ์นั้นยังไม่ละลายหายไป…อากาศหนาวเย็นลงเรื่อยๆ หลินมู่อวี่รู้สึกหนาวสั่นอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อมองย้อนกลับไปทางทิศของเมืองหลันเยี่ยน หัวใจของเขาเต้นระรัวพร้อมกับรำพึงออกมาว่า “ข้าสงสัยเสียจริง…หิมะตกที่เมืองหลันเยี่ยนแล้วหรือยัง…”
เขารำพึงรำพันหาคนไกล…ประหนึ่งว่าสามารถส่งความคิดถึงผ่านหิมะไปยังบุคคลอันเป็นที่รักได้
เว่ยโฉวหัวเราะออกมาและกล่าวบางอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศ “อืม…ข้าไม่แน่ใจว่าเมืองหลันเยี่ยนหิมะตกหรือยัง แต่ข้ารู้ว่าที่นี่หิมะตกแล้ว…มันเป็นฤดูกาลที่สามารถฆ่าคนได้เลยนะ แต่ตอนนี้เราต้องละลายหิมะเหล่านั้นเพื่อมาปรุงอาหารแล้วล่ะขอรับ…”
หลินมู่อวี่ “…”
หากไม่ใช่เพราะหลินมู่อวี่ไม่อยากทำลายบรรยากาศ เขาคงตัดขาดกับชายผู้นี้ไปแล้ว…
…
ห่างออกไปหลายพันไมล์…ภูเขาและแม่น้ำถูกห่อหุ้มไปด้วยหิมะสีขาวเงิน
หิมะตกหนักที่เมืองหลันเยี่ยนจนย้อมทั้งลานกว้างเป็นสีขาว ทะเลสาบแปรเปลี่ยนเป็นธารน้ำแข็ง บริเวณด้านนอกจวนหงส์ไฟเหล่าคนใช้ยกเตาฝืนเข้าออกตัวเรือน มีองครักษ์รักษาพระองค์ในชุดคล
