วมชุดคลุมสีแดงขี่อยู่บนร่างของหมีดำตัวหนึ่ง เขา…เขาไม่มีแม้กระทั่งขาสองข้าง!
“ไง ประหลาดใจมากหรือ”
มารโลหิตปลดผ้าคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แก่ชรา ดวงตาสองข้างคมเหมือนนัยน์ตาเหยี่ยว ราวกับมองทะลุความคิดของหลินมู่อวี่ได้อย่างปรุโปร่ง ยิ้มพูด “เจ้าคิดว่าข้าเป็นสัตว์ประหลาดแบบไหนหรือ”
หลินมู่อวี่มองหมีดำที่มารโลหิตขี่อยู่ หมีตัวนี้ร่างกายใหญ่หนาคล้ายกับรถถัง บนหน้าผากมีเส้นสีทองสิบสองเส้นและสีเงินแปดเส้น นี่เป็นสัตว์วิญญาณหมีดำอายุหนึ่งหมื่นสองพันแปดร้อยปี มารโลหิตผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ ไม่อย่างนั้นจะขี่สัตว์วิญญาณอายุหมื่นกว่าปีเช่นนี้ได้อย่างไร
“ข้าจับเสี่ยวเฮยได้จากป่าล่ามังกรเมื่อเจ็ดสิบปีก่อน” มารโลหิตใช้มือเหี่ยวย่นลูบหัวของหมีดำ ยิ้มพูด “มันเชื่อฟังมาก ตอนที่ข้ารู้จักกับมัน เจ้าเด็กน้อยฉินจิ้นยังไม่เกิดเลยกระมัง แต่วันนี้เขากลับได้นั่งครองบัลลังก์ บนแผ่นดินมีเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงทุกๆ สิบปี แต่ตระกูลฉินยังคงครองแผ่นดินได้อยู่ ข้าไม่เข้าใจจริงๆ!”
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้ว ในใจคิด ฉินจิ้นจักรพรรดิผู้นี้ยังนับว่าใจกว้าง ผู้สืบทอดอย่างฉินอินก็เป็นคนจิตใจดีงาม ตระกูลฉินปกครองแผ่นดินบางทีอาจดีกว่าให้ผู้อื่นปกครอง
“ดูท่า เจ้าคงรู้สึกดีต่อฉินอินสินะ”
นัยน์ตาดั่งเหยี่ยวของมารโลหิตจ้องหลินมู่อวี่ ราวกับมองทะลุความคิดทั้งหมดของเขา และยิ้มพูดด้วยเสียงที่สั่นพร่า “ตั้งแต่โบราณกาลความรักเป็นเรื่อ
