บทที่ 500 กุมองค์รัชทายาทบัญชาขุนนางทั้งร้อย!
อำนาจเด็ดขาดที่ควบคุมราชสำนักเต๋ามาหลายร้อยปีได้สูญสลายไป
วันนั้น นครหลวงเทียนอู๋ทั้งเมืองต่างตกอยู่ในความปั่นป่วนครั้งใหญ่ คำสั่งที่จักรพรรดิเจียโย่วประกาศก่อนเรียกหมู่ขุนนางเข้าเฝ้า กลายเป็นราชโองการสุดท้าย
[ให้กรมพระนครบาลประกาศปิดล้อมทั่วนคร]
เดิมทีนี่คือราชโองการที่จักรพรรดิเจียโย่วใช้เพื่อกระจายกำลังกรมพระนครบาล เพื่อสะดวกแก่การกดปราบได้ทุกเมื่อ ทว่าบัดนี้กลับกลายเป็นป้ายทองบนร่างลวี่หยาง
ยิ่งไปกว่านั้น จักรพรรดิเจียโย่วและสามมหาเสนาบดีหาได้เอ่ยคำใดไว้ก่อนจะเข้าสู่การเร้นกาย ดังนั้นธรรมชาติแล้ว ย่อมใช้ราชโองการก่อนเร้นกายเป็นบรรทัดฐานอ้างอิง มิหนำซ้ำก่อนหน้าเพียงครู่ ต่อหน้าหมู่ขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ พระองค์ยังตรัสชมลวี่หยาง ว่าเป็น “ผู้จงรักภักดีต่อแผ่นดิน” เช่นนี้แล้วจะมีสิ่งใดต้องกล่าวอีกหรือ
ความชอบธรรมทั้งหมดอยู่ในมือลวี่หยาง
วันนั้น เทพธูปเทียนภายใต้การกำกับของกรมพระนครบาลต่างยกกำลังออกจากจวน กวาดล้างจับกุมเหล่าขุนนางกรมตรวจการสวรรค์ที่ “ต้องสงสัยว่าลอบปลงพระชนม์จักรพรรดิเจียโย่ว” ทั่วนคร
ในเวลาเดียวกัน ภายในจวนรัชทายาทแห่งนครหลวงเทียนอู๋…
เพียงเห็นโอรสองค์โตของจักรพรรดิเจียโย่ว องค์รัชทายาทอู๋หลงซิง กำลังก้าววนอยู่ภายในห้องหนังสือด้วยสีหน้าลนลาน แววตาเต็มไปด้วยความมืดมนและหวาดกลัวต่ออนาคต
“เป็นไปได้อย่างไร… เป็นไปได้อย่างไร…”