บทที่ 486 ต้องทำการใหญ่! ทำการใหญ่!
สัญญาลอยอยู่เบื้องหน้าจงกวง กระดาษขาวอักษรดำ
จงกวงใช้จิตเทวะกวาดผ่านหนึ่งครั้ง พลันขมวดคิ้ว “ท่านสามารถช่วยข้าแสวงหามรรคผลโอสถทองคำได้ แต่จำต้องให้ข้าลงนามในสัญญา เพื่อรับรองว่าจะไม่เปิดเผยวิธีที่ท่านช่วยเหลือ”
นอกจากนั้นยังมีข้อกำหนดอีกมาก
ในใจจงกวงแจ่มชัดแล้ว จุดประสงค์แท้จริงของสัญญาฉบับนี้ ก็เพื่อรับประกันว่าเขาจะไม่แพร่งพรายข้อมูลของอีกฝ่ายเท่านั้น หาได้มีข้อจำกัดอื่นใดเพิ่มเติม
“…ก็ได้”
วินาทีถัดมา จงกวงก็ได้ประทับจิตเทวะของตนเองลงไปโดยเด็ดเดี่ยว
ทันใดนั้น เขารู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดอันประหลาดที่ผุดขึ้นจากสัญญา เชื่อมต่อกับสิ่งมหึมาในความเวิ้งว้างเร้นลับ
ตำแหน่งมรรคผล?
จงกวงมีท่าทางประหลาดใจ การใช้ตำแหน่งมรรคผลเป็นสักขีพยานในสัญญาเพียงพอจะยกระดับข้อผูกพันของสัญญาให้สูงสุด แม้แต่เจินจวินก็ไม่อาจคลายได้
ถัดมาเพียงชั่วอึดใจ จงกวงก็หมดความสนใจต่อเรื่องเล็กน้อยเหล่านั้นลงไป เพราะทันทีที่สัญญาเสร็จสมบูรณ์ ข้อมูลที่ลวี่หยางเตรียมไว้ล่วงหน้าก็ทะลักเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกของเขาดุจคลื่นซัด ไม่เพียงมีวิธีการถือครองมรรคผลโอสถทองคำเทียมของตำหนักเหยียนโม่หากยังมีรายละเอียดการใช้แก่นแท้ทองคำหงยวิ๋นอยู่อย่างครบถ้วน
…ยังมีวิธีเช่นนี้อีกหรือ!?
จนกระทั่งย่อยข้อมูลทั้งหมดเสร็จ จงกวงจึงเงยหน้าขึ้นฉับพลัน จ้องลวี่หยางเขม็ง ใต้สีหน้าสงบนั้น กลับซ่อนคลื่นกระเพื่อมรุน
