่ง ความหิวกัดกินท้อง ความต้องการล่าไหลผ่านเลือด เขาวิ่ง เขากัด เขาฉีกคอเหยื่อ เขากลืนเนื้อร้อน ๆ ลงคอด้วยความสุขสกปรก
จากนั้นภาพก็เปลี่ยน
เขาเห็นตัวเองถูกนักรบมนุษย์ล้อม สะโพกถูกหอกแทง ดวงตาถูกลูกธนูเจาะ เขาร้องด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น ก่อนถูกใบมีดตัดคอ
ความแค้นของสัตว์อสูรถาโถมเข้าใส่จิตของเขา
ฆ่า!
กัด!
กิน!
ฉีกมนุษย์ทั้งหมด!
เสียงคำรามในหัวทำให้หลี่เฉินแทบเสียสติ เลือดในดวงตาเขาเข้มขึ้น เขาอยากกัดอะไรบางอย่าง อยากฉีกเนื้อ อยากดื่มเลือด อาซื่อที่ติดอยู่ใต้แผ่นไม้ไม่ไกลพลันกลายเป็นก้อนเนื้ออุ่น ๆ ในสายตาเขาชั่ววูบ
ไม่
หลี่เฉินกัดลิ้นตัวเองจนเลือดพุ่ง
ความเจ็บทำให้สติกลับมาเล็กน้อย
“ไอ้เดรัจฉาน...” เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน “นี่ร่างข้า ไม่ใช่ของแก”
หมาป่าที่กัดไหล่เขาสะบัดหัวอีกครั้ง ร่างหลี่เฉินถูกเหวี่ยงไปชนผนังหลุม กระดูกหลังแทบแตก เขาหลุดจากภาพหลอนกลับสู่ความจริง
แต่กระบวนการกลืนยังไม่จบ
[เจตจำนงตกค้างต่อต้านรุนแรง]
[ร่างกายผู้ถือครองเสียหาย 37%]
[หากดำเนินต่อ มีโอกาสกล้ามเนื้อฉีกขาดถาวร]
ข้อความเย็นชาไหลผ่านสายตา
หลี่เฉินหัวเราะเสียงแหบ
“ถาวร? ข้ายังไม่รู้เลยว่าจะรอดถึงอีกสิบลมหายใ