จไหม มาขู่บ้าอะไรตอนนี้!”
เขาใช้มือซ้ายคว้าเศษกระดูกแหลมในหลุม แล้วแทงใส่ดวงตาหมาป่าที่กัดไหล่เขา
ฉึก!
หมาป่าร้องลั่น ปล่อยปากจากไหล่
หลี่เฉินไม่หนี เขากระโจนใส่มันแทน แม้ร่างกายยังสั่นจากความเจ็บปวด แต่กล้ามเนื้อทั่วแขนขาเริ่มแข็งแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เส้นใยเนื้อที่ฉีกขาดกำลังถูกพลังบางอย่างบังคับให้บิดประสานกันใหม่
ไม่ใช่การรักษา
เป็นการยัดเหล็กเข้าไปในกล้ามเนื้อทั้งเป็น
เขาเจ็บจนแทบอยากตาย
แต่ในความเจ็บนั้น มีกำลังเกิดขึ้น
หลี่เฉินกดร่างหมาป่าลงกับพื้นหลุม ใช้เข่าทับคอของมัน แล้วหยิบมีดกระดูกที่หักจากซากข้างตัวแทงซ้ำเข้าจุดเดิมใต้คาง
ครั้งแรก เกราะต้านไว้
ครั้งที่สอง เลือดซึม
ครั้งที่สาม กระดูกแหลมทะลุเข้าไปครึ่งนิ้ว
หมาป่าสะบัดร่างอย่างบ้าคลั่ง กรงเล็บข่วนหน้าท้องเขาจนเปิดเป็นแผลยาว แต่หลี่เฉินไม่ยอมปล่อย
ในลานซาก เขาเคยเห็นสัตว์อสูรตายมาเป็นพันตัว เขารู้ว่าข้อต่อใต้คางของหมาป่าเกราะดำมีช่องว่างเล็ก ๆ เชื่อมไปยังเส้นประสาทคอ ถ้าแทงลึกพอ มันจะชักและหมดแรง
แต่ต้องแทงให้ลึกพอ
“ตายสิวะ!”
หลี่เฉินคำราม กดน้ำหนักทั้งตัวลงไป
กระดูกแหลมจมมิด
หมาป่ากระตุกอย่างแรง เลือดสีดำทะลักใส่
