ตราอย่างหลี่เฉินได้ทั้งชีวิต
หลี่เฉินไม่เงยหน้า เขากัดฟันลากซากต่อไป เส้นเลือดบนแขนปูดขึ้น รอยแผลเก่าหลายเส้นถูกแรงดึงฉีกจนเลือดซึมออกมา
“ได้ยินหรือเปล่าวะ!”
จางฝูคว้าถ้วยชาร้อนบนลังแล้วสาดใส่หลังเขา
น้ำชาลวกผิวดังซู่ กลิ่นหนังไหม้จาง ๆ ลอยขึ้นมา หลี่เฉินหยุดเท้าไปครึ่งลมหายใจ แต่สุดท้ายก็ลากซากต่อ
เขาไม่หันกลับไป
เพราะหากหันกลับไป ดวงตาของเขาอาจทรยศปากที่เงียบอยู่
ในฐานเฮยหลิน คนไร้ตราพรสวรรค์ไม่มีสิทธิ์โกรธ
โลกหลังประตูมารดาราเปิดออกเมื่อห้าสิบปีก่อนเปลี่ยนทุกอย่าง มนุษย์ไม่ได้เป็นเจ้าของโลกอีกต่อไป รอยแยกสีดำเปิดขึ้นตามภูเขา ทะเล เมืองเก่า และซากสนามรบ สัตว์อสูรหลั่งไหลออกมาราวกับฝันร้ายที่มีเขี้ยวเล็บจริง กระสุนปืนใหญ่ใช้ได้กับพวกมันบางตัว แต่เมื่อเจอสัตว์อสูรระดับสูง เหล็กและไฟของมนุษย์ก็ไม่ต่างจากเศษกระดาษ
ผู้คนจึงเริ่มปลุกตราพรสวรรค์
บางคนมีกำลังเหนือมนุษย์ บางคนควบคุมเพลิง บางคนวิ่งเร็วกว่าเสียง บางคนได้ดวงตาที่มองทะลุจุดอ่อนของสัตว์อสูร ผู้ที่ปลุกตราพรสวรรค์ได้เรียกว่า ผู้ฝึกยุทธ์ ส่วนผู้ไร้ตราเป็นเพียงคนธรรมดาที่ถูกโยนไปทำงานต่ำสุด รอวันตายอยู่ใต้กำแพง
หลี่เฉินคือคน
