ปรอบตัวด้วยความกลัว “เบาหน่อย เดี๋ยวมันได้ยิน”
“ให้มันได้ยินก็ทำอะไรได้ นอกจากหักค่าแรงข้า”
“นั่นแหละที่น่ากลัวที่สุดโว้ย”
หลี่เฉินขยับมีดลงไปตามซี่โครงสัตว์อสูร เสียงกึกดังขึ้นเมื่อปลายมีดชนเข้ากับอะไรบางอย่าง เขาหรี่ตา ใช้นิ้วแหวกเนื้อสีดำออก แล้วเห็นเศษผลึกเล็ก ๆ ขนาดเท่าเล็บมือฝังอยู่ข้างหัวใจของซาก
ผลึกเลือดอสูร
แม้เป็นเศษเล็กมาก แต่มันมีค่าเท่าค่าแรงของเขาหนึ่งเดือน
อาซื่อเห็นเข้าพอดี ดวงตาพลันเบิกกว้าง “เชี่ย… หลี่เฉิน นั่นมัน…”
หลี่เฉินยกนิ้วแตะปากทันที
เขาใช้ปลายมีดเขี่ยผลึกออกมาอย่างระวัง ความร้อนแล่นผ่านปลายนิ้วเหมือนมีมดไฟนับร้อยตัวกัดพร้อมกัน เขาห่อมันด้วยผ้าขาด ๆ และกำลังจะซ่อนเข้าแขนเสื้อ
แต่เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลัง
“ในมือแกคืออะไร”
จางฝูยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้ามันเปลี่ยนจากเกียจคร้านเป็นละโมบทันที
อาซื่อหน้าซีด หลี่เฉินค่อย ๆ กำผ้าแน่นขึ้น
“เศษกระดูก” เขาตอบ
จางฝูเดินเข้ามาช้า ๆ ตราก้ามปูบนหน้าผากสว่างขึ้นเล็กน้อย กล้ามเนื้อแขนของมันโป่งพองราวกับก้ามสัตว์น้ำ “เอามาให้ข้าดู”
“ตามกฎลานชำแหละ ของที่พบในซากต่ำกว่าระดับสอง ถ้าคนงานพบโดยไม่ทำให้หนังเสียหาย จะได้ส่วนแบ่ง
