หนึ่งในสิบ” หลี่เฉินพูด “ข้าจะส่งให้คลังเอง”
จางฝูหัวเราะพรืด
“กฎ? ไอ้ขยะอย่างแกกล้าพูดเรื่องกฎกับข้า?”
มันยื่นมือมาคว้าคอเสื้อหลี่เฉิน แต่หลี่เฉินถอยครึ่งก้าวอย่างแม่นยำ มืออีกข้างยังถือมีดชำแหละไว้ต่ำ ๆ ท่าทางนั้นทำให้จางฝูหยุดไปชั่วขณะ
ดวงตาของหลี่เฉินนิ่งเกินไป
ไม่เหมือนเด็กที่ควรก้มหัว
“ไอ้ไร้ตรา” จางฝูแสยะยิ้ม “แกคิดว่ามีมีดแล้วจะทำอะไรได้ แทงข้า? ลองสิ ข้าจะได้มีเหตุผลลากแกไปแขวนบนกำแพงเสียที”
บรรยากาศในลานชำแหละเงียบลง คนงานรอบ ๆ ต่างก้มหน้า ไม่มีใครอยากยุ่งกับเรื่องนี้
อาซื่อดึงแขนหลี่เฉินเบา ๆ “ช่างมันเถอะ ให้มันไปก่อน...”
หลี่เฉินมองผลึกในมือ
หนึ่งเดือนค่าแรง
ข้าวแห้งสิบถุง
ยาทาแผลสองขวด
หรือโอกาสซื้อคู่มือฝึกกายพื้นฐานเล่มเก่าจากตลาดมืด
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วโยนผ้าห่อผลึกให้จางฝู
จางฝูรับไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยชัยชนะ มันเปิดผ้าดูแล้วหัวเราะเสียงดัง “เห็นไหม เป็นคนไร้ตราก็ต้องรู้จักที่ต่ำที่สูง แบบนี้ถึงจะอยู่ได้นาน”
หลี่เฉินไม่ตอบ
เขาเพียงก้มลงเก็บมีด แล้วลงมือผ่าซากต่อ
แต่ในใจ เขาจำวันนี้ไว้อีกหนึ่งเรื่อง
หนี้เก่าเพิ่มขึ้นแล้ว
ไม่นานหลังยามบ่าย เสียงระฆังจา
