กหอคอยกลางฐานดังขึ้นสามครั้ง
กัง! กัง! กัง!
ทุกคนในลานซากเงยหน้าพร้อมกัน
สามครั้งหมายถึงกองล่าอสูรกลับฐาน
ประตูเหล็กทิศเหนือค่อย ๆ เปิดออก เสียงโซ่ขนาดใหญ่ลากผ่านรอกดังครืดคราด เกวียนหุ้มเกราะสิบกว่าคันเคลื่อนเข้ามา แต่บรรยากาศวันนี้แปลกกว่าทุกครั้ง ไม่มีเสียงหัวเราะของนักรบ ไม่มีคนโยนเขี้ยวอสูรลงพื้นอวดกัน มีเพียงกลิ่นเลือดสดที่เข้มข้นกว่าปกติ และเสียงครางแผ่วของคนบาดเจ็บ
หลี่เฉินมองไปทางประตู
เกวียนคันแรกเต็มไปด้วยศพคน
ไม่ใช่ซากสัตว์อสูร
เป็นศพนักรบของฐานเฮยหลิน
บางคนไม่มีขา บางคนหน้าอกยุบ บางคนเหลือเพียงครึ่งตัว เกราะดำที่เคยดูแข็งแกร่งถูกฉีกเหมือนใบไม้เปียก
เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบลาน
“เกิดอะไรขึ้น…”
“กองที่สามไม่ใช่ออกไปล่าแค่หมาป่าเขี้ยวเงินหรือ”
“นั่นมันนักรบปลุกพลังขั้นกลางไม่ใช่หรือ ทำไมตายสภาพนั้น…”
หลี่เฉินเห็นชายคนหนึ่งถูกหามลงจากเกวียน เขาเหลือแขนข้างเดียว ใบหน้าขาวราวกระดาษ แต่ยังมีสติอยู่ ชายคนนั้นคว้าคอเสื้อทหารยามแล้วตะโกนเสียงแหบ
“ปิดประตู! ปิดเดี๋ยวนี้! มันไม่ใช่ฝูงหมาป่าเขี้ยวเงิน! ในป่ามีตัวระดับสาม… ไม่สิ อาจสูงกว่านั้น!”
ทหารยามหน้าซีด รีบหันไปสั่งปิดประตู
แต่ช้าไปครึ่
