ดน้ำแข็งสีขาวขึ้นบางๆ บริเวณโดยรอบ
หลี่ว์ชิงเอ๋อร์มองซือคงด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง รอบตัวมีพลังเย็นเยียบแผ่ออกมารางๆ กล่าวว่า “ซือคง อย่าก่อเรื่องจะดีกว่า”
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้สร้างความวุ่นวายขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมองมาด้วยความตกใจระคนสงสัย แต่เมื่อพวกเขาพบว่าคนที่ขัดแย้งกันนั้นเป็นหลี่ว์ชิงเอ๋อร์กับซือคงแล้ว ก็ยิ่งให้ความสนใจมากขึ้น หรือว่าคนที่มีโอกาสจะได้ตำแหน่งอันดับหนึ่งในการสอบใหญ่ประจำปีนี้จะลงไม้ลงมือกันก่อนเวลาที่นี่เลย?
ซือคงยิ้มออกมาท่ามกลางสายตาของฝูงชนที่กำลังจับจ้อง “พลั้งมือ แค่พลั้งมือน่ะ… คุณชายน้อยอย่าโกรธกันล่ะ”
หลี่ลั่วส่ายหน้า กล่าวอย่างจนใจ “ไอ้โกรธน่ะไม่ได้โกรธหรอก แค่เจ้าเล่นกับอาหารแบบนี้มันฟุ่มเฟือยเกินไปนะ ดูท่าบ้านเจ้าจะสั่งสอนมาไม่ค่อยดีเลยนะ? ปกติแล้วผู้ว่าซือไม่ได้สั่งสอนเจ้าบ้างเลยหรือ? หากบ้านเจ้าขาดแส้หนังละก็ เดี๋ยวข้ายกให้สักสองเส้นก็ได้”
ซือคงยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า “คุณชายน้อยพูดถูกแล้ว ครั้งหน้าข้าจะระวังให้มากขึ้น”
“รู้จักสำนึกผิดแบบนี้ ก็ยังถือว่าเป็นคนดี”
หลี่ลั่วพยักหน้าชื่นชม จากนั้นก็หันหลังเดินออกไปพร้อมกับจ้าวคั่ว
หลี่ว
